سوم دبیرستان بودیم. نزدیک های عید 94 بود. خانم ن.ع دبیر زبان مدرسه مان وقتی سر کلاس برنامه اش را به ما گفت، شور و هیجان سر تا پایمان را پر کرد. قرار بود چهارشنبه سوری را در مدرسه برگزار کنیم!!
با آن مدیر و معاون سختگیر این کار چیزی شبیه رویا بود، آن هم شب!. قرار شد دوشنبه ساعت 8 شب در مدرسه حاضر شویم. دبیرمان فکر همه جا را کرده بود. برای شام همه پیتزا سفارش دادیم که با پیک برایمان آوردند.

بعد از شام، برنامه رصد آسمان شروع شد. استادی که کلاس فوق برنامه نجوم برگزار میکرد، تلسکوپش را وسط حیاط مستقر کرد و مشغول تنظیم آن شد. برای رصد صف کشیدیم. نوبت من به رصد خوشه ی پروین افتاد. ستاره هایی که انگار با نظم خاصی چیده شده بودند. حس غوطه وری و فرو رفتن در یک دنیای بی انتها را داشتم که نفر بعدی روی شانه ام زد و گفت : بسه دیگهه برو نوبت منه که ببینم. بعد از رصد به سالن رفتیم.

بچه های گروه تدارکات، سالن اجتماعات را برای جشن آماده کرده بودند. یک کامپیوتر قدیمی گوشه ی سن و دور تا دور سالن پر از اسپیکر بود. صدای موزیک بلند شد و تمام سالن را پر کرد. یکی چراغ های سالن را خاموش کرد. دستبند های نئونی توی دستمان نور می دادند. یکی از دستبندهای نئونی را از آن شب یادگاری نگه داشتم. هماهنگ با آهنگ بی هدف به آن طرف و این طرف می رفتیم و بدنمان را تکان می دادیم. مثلا داشتیم می رقصیدیم. از فرق سر تا نوک پایمان از آدرنالین خالص پر شده بود. همین حالا که دارم می نویسم با فکر کردن به آن لحظات سرشار از انرژی و حس خوب می شوم. ما بچه های درس خوانی که تمام سال سرمان توی کتاب بود و حتی تابستان هم به مدرسه می رفتیم، یا معمولا خیلی از دورهمی و جشن های خانوادگی را بخاطر درس و امتحان لغو می کردیم، این جشن مثل یک معجزه بود.

یکی از بچه ها خبر آورد که وسایل آتش بازی رسیده اند. توی حیاط رفتیم.بالن های آرزو ، فشفشه های آبشاری،کهکشانی و پروانه ای سفارش داده بودیم. البته من از قبل تعدادی فشفشه داشتم که با خودم آوردمشان مدرسه .

حیاط مدرسه بزرگ و تاریک بود. بالن های آرزو را روشن کردیم و باهم به هوا فرستادیم.
حیاط دیگر تاریک نبود، آسمان مدرسه پر شده بود از آرزوهای روشن و رنگارنگ بچه ها....
