
اوایل اردیبهشت 1305 بود. آفتاب در وسط آسمان نشسته و حریر ابر را روی رخسارش کشیده بود. توی ایوان کنار هم لمیده بودیم. کاشی های ایوان به رنگ آبی روشن بود ولی در شعاع آفتاب فیروزه ای مینمود. گنجشک های تشنه لب در آب حوض آبتنی می کردند و به پرهای ظریفشان آب می پاشیدند. عطر نان تازه خانه را پر کرده بود. نور خورشید به نرمی روی تنم می خزید و رگ هایم را پر از عطرِ روز میکرد.
در کنارم آرام گرفته بودی. به چشمان خفته ات نگاه کردم. گویی جسمت کنار من خوابیده و روحت جایی است دور دست، جایی که شاید فقط دست نور به آن برسد. جایی که با نور همرنگ می شوی و شتابان موج های رنگین افق را درمینوردی و سپس در امتداد افق محو می شوی.
چشمانت را با خماری گشودی، با حالتی از خستگی که در چشمان جهانگرد ها دیده می شود، پس از آن که از سفری دور و دراز به خانه بازگشته اند.
گل نیلوفری را از توی گلدان چیدم و آن را لای موهایت کاشتم. لبانت خشک بود، مثل انار ترک خورده. چشم های خمارت را به لب هایم دوختی. سایهی حسرتی پنهان در چشمانت هویدا بود.
نگاهم را از چشمانت برگرفتم و به کاشی های ایوان دوختم. حالا دیگر خورشید از وسط آسمان کمی پایینتر آمده بود. سایه ام روی دیوار افتاده بود. با این که کنارم لمیده بودی سایه ات را روی دیوار پیدا نکردم. سر برگرداندم تا مطمئن شوم هنوز هستی. با چشمان خمارت به من نگاه می کردی. انگار که ذهنم را خوانده باشی، گفتی : می گویند نور را می شود دید ولی سایه اش را نه.
گلوگاهت عطر گیاهی مرموز در هوا می افشاند و من در حالتی از سستی و مستی، در هوای گرم و رخوتآلود نیمروز، به خوابی عمیق فرو رفتم.
وقتی بیدار شدم، خورشید داشت غروب می کرد و آسمان به رنگ نارنجی و ارغوانی در آمده بود. پرستوها مستانه در آسمان جولان می دادند و فریاد می کشیدند.
هنوز مست خوابی بودم که در رویایش کنار من لمیده بودی. به کاشی های کف ایوان خیره شدم، گل نیلوفر خشکیده ای کنار بسترم روی زمین افتاده بود و هوا از عطر گیاهی مرموز آکنده شده بود.
#دل نوشته های قرنطینگی
اردیبهشت 99