جانان من، الان که دارم برات می‌نویسم خبر آوردن که نیروهای خودی شکست خوردن و نیروهای دشمن،ما رو محاصره کردن.
امیدی به بازگشت من نیست. حتی امید چندانی به رسیدن این کاغذ به دستت ندارم. شاید این نامه برای همیشه یه راز بمونه، توی دل من و دل این خاک.
مهربونِ من ، با این همه، توی این لحظه های آخر زندگیم فقط میخوام با تو حرف بزنم و به تو فکر کنم. همون‌طور که هر وقت می ترسیدم و ترس از جنگ ته دلمو خالی می‌کرد، با فکر کردن به تو و عشقمون قلبم قوت می‌گرفت. اون وقت میتونستم این دنیای زشت رو با همه بی رحمی هاش تاب بیارم.
ماه روشنم، شاید وقتی که این نامه رو بخونی سالهای زیادی گذشته باشه که قلب سردم درون سینه‌ی تاریک زمین به خواب فرو رفته و چیزی جز چندتا تیکه استخون ازم باقی نمونده باشه.
روزهاست که توی محاصره گیر افتادیم و آبی برای خوردن نداریم. عطش تمام لشکر رو از پا انداخته. اما من الان دیگه آب نمیخوام. تشنه‌ام ولی تشنه‌ی بوسه‌ای از چشمه‌ی شیرین لبهات. همون لب‌هایی که وقتی میخندیدن تموم غصه هام یادم میرفت و میشدم خوشبخت ترین مرد دنیا.
دوست دارم برات بیشتر بنویسم و بیشتر درد دل کنم. اما سه روزه که نخوابیدم و این جا توی سنگر، نگهبانی دادم. از شدت بی خوابی و خستگی چشمام دیگه درست نمی بینن.
کاش میشد بازم برام لالایی بخونی. کاش میشد توی این لحظه های آخر زندگیم، به جای این سنگر سرد و سنگی، توی آغوش گرم تو برای همیشه آروم میگرفتم و جون می دادم.
بوسه به نامه پیوست است .
دوستدار تو «سرباز»
منطقه جنگی دشت مرزان - 8 فوریه 1999
آه بگذار زین دریچه‌ی باز .... خفته بر بال گرم رویاها
همراه روزها سفر گیرم .... بگریزم ز مرز دنیاها
دانی از زندگی چه می‌خواهم .... من توباشم، تو ، پای تا سر تو
زندگی که هزار باره بود .... بار دیگر تو، بار دیگر تو
حال من حال تخت جمشید است
حال یک مرزبان ایرانی ست
آخرین تیر آخرین سرباز
آخرین لحظه قبل ویرانی ست...
