
کاش میشد کابوسهایم را به جادوگر پیرِ قصهها میفروختم؛
و در عوض، کمی رؤیا میخریدم.
رؤیایی که در آن، تو دیگر ترکم نمیکنی.
میمانی و دستانت را دورم حلقه میکنی، مرا در آغوش میگیری، پیشانیام را میبوسی .
کاش میشد آنقدر از جادوگر پیر رؤیا میخریدم
که دیگر صبحی در کار نباشد؛
که هیچ ناقوسی، هیچ نوری، هیچ دستی
نتواند مرا از خواب بیرون بکشد.
میخواهم در همان رؤیا بمانم؛
جایی که تو هنوز اینجایی،
هنوز مرا دوست داری،
و هنوز آغوشت امنترین جای جهان است.
کاش میشد کابوسهایم را بفروشم
و رؤیایی بخرم
که هیچوقت از آن بیدار نشوم.