
در خوابهای کودکیام بودم که زمان، پاورچین وارد باغ خیال کودکیام شد.
میوهی لحظههای نابم را ربود و با نفسهای سردش، روحم را که سرشار از عطر گرم زندگی بود، باز پس گرفت.
اکنون که سالخوردهام و از من جز چند شاخ و برگ چیزی نمانده،
خواهم که بازگردم به کودکیام،
تا از چشمههای آن نقره بچینم و در هوای آن تنفس کنم،
دوباره سبز شوم،
و شاخ و برگهایم هر روز با وزیدن نسیم، به دست افشانی با خورشید بروند...
سارا نوشت
