
کاش گندمزاری بودم، در دامن یک کوه
در تپش روزهای سوزان تابستان،
خورشید بر خوشههایم غبار طلا میپاشید
کاش گندمزاری بودم،
تا سحرگاهان نسیم ،گیسوان طلایی ام را
به رقص درآورد
وقتی که آسمان پر شد از رنگ شب،
به همآغوشی با ستارگان بروم
کاش گندمزاری بودم، در حجم کوچکی از خاک
میروییدم و میبالیدم تا به آسمان برسم
به وقت درو، با مرد دهقان هم آواز میشدم
مترسک هایم را آزاد میکردم
تا آسمان کوچکم پر از پرواز پرندهها شود
کاش گندمزاری بودم،
تا نانوا از ذرات وجودم نان بپزد
و عطر نانهایش کوچه را لبریز کند
کاش گندمزاری بودم و ذرات وجودم نان میشد
در دستان پینه بستهی پدری کارگر،
تا وقتی به خانه می آید،
برای کودکش سرمشق «بابا نان داد» را معنی کند...
#سارا_نوشت