ویرگول
ورودثبت نام
مسیح
مسیحمسیح نامیست که بر من ننهادند. اما واقعیت من از هر واقعه ای واقعی تر است.
مسیح
مسیح
خواندن ۷ دقیقه·۶ سال پیش

اتاق بازجویی


شهریورماه بود. گرمی و گرفتگی هوا بیشتر از هرچیزی اذیت کننده بود.
نمیگداشتند که لباسهایم را عوض کنم. شده بودم مثل لواشکی که پوسته
ی پلاستیکیاش چنان چسبیده که با چنگ و دندان هم از هم جدا نمی
شوند. بوی عرقم خودم را هم آزار میدهد. آنها هم همین را میخواهند.
میخواهند که خورد شوم، تحقیر شوم. اما برای چه؟! هم من میدانم برای
چه آنجا هستم و هم آنها میدانند. اما هیچ کدام سر اصل مطلب نمی
رویم. عجیب است.
شاید آنها هم مثل من باید ۱۲ساعت در روز کار کنند تا حقوقشان را
بگیرند، برای همین آنچنان همه چیز را کش میدهند تا وقتشان پر شود.
این کش دادنها چه عذاب عجیبیست. شمارش روزها رو از دست دادم. با
اینکه فکر میکنم روزهای زیادی نگذشته باشد اما خیلی طولانی بوده.
آنقدر طولانی که میگویم شاید همه ی اینها خوابیست که هر شب می
بینم. روزها خواب شب گذشته را به یاد نمیآورم و شبها، روزی که
گذشته را به یاد نمیآورم. دو دنیای جدا از هم، الآن معنی خواب و بیداری
را بهتر درک میکنم. دو دنیای حقیقی که هر دو را زندگی میکنم، هیچ
کدام نه واقعی هستند و نه غیر واقعی، جایی بین حقیقت و دروغ.
صدا میگوید بلند شو، گند زدی به همه جا.
بوی گند را درست میگوید. از روی زمین موکت شده، گوشه ی نیمدار و
عجیب دیوار بلند میشوم و شلوار لی ام که الان بدون کمربند، حس
ایستادن به کمرم را ندارد، بالاتر میکشم. نمیدانم مرا کجا آورده اند. مانند
خانه ای قدیمی است که پلههای قدیمی و بلندش زانو که هیچ، کمر را هم
خرد میکند. همه جا موکت شده است. بجز اتاق بازجویی. هربار که
میخواهند بین اتاق بازجویی و بازداشتگاه ِخر ِکشم کنند، چشم بند میزنند،
دستانم را محکم از پشت میبندند، آنقدر محکم که هر بار موهای دستم
کنده میشود و پوست مچ دستم جمع میشود و میرود لای چفت و
بست دست بند. اتاق بازجویی حس حمام میدهد، یا دقیقتر بگویم یک
کشتارگاه. کف سنگی و سردش که هربار پا برهنه از آن موکتهای زبر به
آن سنگها قدم میگذارم، سرمایش باعث میشود کف پایم تیر بکشد.
چشم بندم را که برمیدارند، هربار اول چشمانم به کاشیهای ریز دیوارها
میافتد. کاشیهای سفید و آبی که سفیدها بیشترند و آبیها نا منظم بین
آنها پخش شدهاند، شاید عجیب ترین روی اعصاب ترین حالت ممکن.
همه چیز اینجا عجیب است. خانهای قدیمی که بازداشتگاه شده، اصلا
اینجا کجاست که آدمها را میآورند و بازجویی میکنند. این خانه کجاست
که صداهای خش دار بازجو و گریه و زاری بازداشتیها به خانه های
همسایه نمیرود. یا این اتاق سرد و پر از مهتابی، آنقدر نور زیاد است که
سایهای در آن وجود ندارد و چشمان تنگ شدهام بعد از آنکه چشم بند را
برمیدارند قیافهام را مسخره میکند.
نمیدانم این بار چندم در امروز است یا چند روز گذشته و هر روز یکبار مرا
بازجویی کردهاند.
مثل همیشه، آن مرد چاق که صدای بلندتری دارد با ریش بزرگ، صندلی
اش را بر میدارد و میگذارد پشت صندلیام، دقیقا پشت سرم. طوری می
شیند که پاهای بلندش تا نزدیک رانهایم میآید و حس نزدیک بودن
پاهایمان به هم حس بد و عذاب دهندهای دارد.
خودت رو معرفی کن و بگو کی هستی؟
هربار همینطور شروع میشه، با صدای خشدار مرد بلند قد ریشوی پشت
سرم. بار اول گفتم امیر، مرد فریاد زد بلندتر حرف بزن،
بلند تر گفتم،
ضربهی کف دستش و انگشتانش را روی گردنم حس کردم.
گردنم میسوخت، سرم را کمی چرخاندم که بلندتر بگویم امیر
با باتومش، همانها که مانند آنتن جمع میشوند، آنقدر مکحم روی
پشتی صندلی چوبی و کنار صورتم کوباند، که لبهی چوب صندلی پرید و
نزدیک بود وارد چشمم شود.
فریاد زد جلوت رو ببین.
مردی که جلوم نشسته بود، کمی کوتاهتر بود،اما عضلهای تر. با سری کچل
و پوست تیرهاش و ابروهای پرپشت و چشمانی ریز که همش توی
چشمهام زل میزد. انگار توی باشگاه نشستم و مربی بدنسازی جلومه و با
نگاهش میخواد که وزنهی بیشتری بزنم، اونقدر بزنم تا اشکهام از فشار
در بیاد.
مرد پشت سری سرش رو بهم نزدیکتر کرده بود و داد میزد، بلندتر بگو و
من با تمام وجودم فریاد میزدم اسمم امیره، امیر
چند سالته؟ اعضای خانوادت رو نام ببر؟ کجا کار میکنی؟ کارت چیه؟ بیشتر
بگو؟ نمیفهمم بیشتر بگو؟ اسم معلمهات رو بگو؟ برام مهم نیست یادت
نیست بگو؟ داری اشتباه میگی دوباره بگو؟ حالا اسم ناظمهات رو بگو؟
دفعهی پیش که یه چیز دیگه گفتی، از خودت داری درمیآری؟ مگه من
مسخرهی تو َام؟ درس بابا آب دارد رو برام بگو؟ بهت میگم بگو؟ نه نه
اشتباه گفتی، از اول از اول بگو؟ ....
هر بار همین سوالها بود، هر بار، بی وقفه باید جواب میدادم، گلوم
خشک میشد و عصبانی بودم، میخواستم گلوی مرد پشت سری رو پاره
کنم و چشمای مرد جلویی رو دربیارم.
وقتی مرد عقبی سوالی نمیپرسید سرش رو نزدیک گردنم میکرد،
نفسهاش، پوزخندهاش پشت گردنم و مور مور شدنم و بعد مرد جلویی
شروع میکرد. صدای بلند و َب ِمش توی فضای سرامیکی کشتارگاه می
پیچید. مرد جلویی هربار سوال جدیدی میپرسید، هیچ وقت تکراری
نبود، اما هر سوالش یه مقدمه داشت، مقدمهای که با پوزخندهای مرد
عقبی همراه بود.
خواهر بزرگت، الان دوتا بچه داره. خواهرزادههات رو دوست داری مگه نه؟
با دامادتون ۶ساله شریکین. مثل داداشت میمونه مگه نه؟
بریم سراغ خواهرت
الان منشی یه دکتره، دکتر زیبایی، یه مرد ۴۵ساله. میدونستی خواهرت
باهاش میخوابه؟ دامادتون میدونه؟
فکر میکنی دروغ میگم؟ بیا صداشون رو گوش کن. صدای نالههاش آشنا
نیست؟
مرد پشت سری بلند قهقهه میزنه و مرتب به پشتی صندلی ضربه میزنه.
جواب بده؟ صدای خواهرت نیست؟
مرد پشت سری فریاد میزنه جواب بده؟
و بعد از جواب ریسه میره؟
از اینجا بیرون رفتی باید بری و به دامادتون بگی، این کار رو میکنی؟ اگر
نکنی ما این صدا رو براش میفرستیم. این کار رو میکنی؟
آره میکنه، مرد پشت سری زودتر جواب داد و قاه قاه باز خندید.
مرد جلوی دستی به سر کچلش کشید و تا روی صورتش آورد. حوصلهام
سر رفت، ببریدش.
با چشمان بسته و دستی که پشتمه روی موکتها حرکت میکنم، نمیدونم
چند بار به راست یا به چپ باید بپیچم، اما ناخودآگاه این کار رو میکنم.
توی اتاقم میرم به همون گوشهی دوار و مچاله میشم توی خودم. بی
حسم، نمیدونم روز چندمه یا بار چندمه. اشکهام بی دلیل از گوشه ی
چشمم چکه می کنه، باز بیحسم. خوابم میبره.
زندانبان به با شمشیرش به میلههای زندان میزنه. چشمانم را باز میکنم،
دو سرباز زیر کتفهایم را میگیرند و روی زمین میکشند، پاهایم روی زمین
کشیده میشوند، رد خون ناخن های کشیده شدهی پایم روی سنگها می
ماند، هربار که مرا به سلولم برمیگردانند میبینمشان.
ناخنهایم را کشیدهاند و اینبار حتما نوبت کندن پوستم خواهد بود. از
پاهایم شروع میکنند. ذره ذره میکنند. آنقدر میکنند تا بیهوش شوم.
زخمهایم را میبندند و باز مرا به سیاهچاله بر میگردانند.
شمارش روزها را از دست دادهام. با اینکه فکر میکنم روزهای زیادی
نگذشته باشد اما خیلی طولانی بوده است. آنقدر طولانی که میگویم شاید
همهی اینها خواب باشد که هر شب میبینم. روزها خواب شب گذشته را
به یاد نمیآورم و شبها، روزی که گذشته را به یاد نمیآورم. دو دنیای
جدا از هم، الآن معنی خواب و بیداری را بهتر درک میکنم. دو دنیای
حقیقی که هر دو را زندگی میکنم، هیچ کدام نه واقعی هستند و نه غیر
واقعی، جایی بین حقیقت و دروغ.

۳
۰
مسیح
مسیح
مسیح نامیست که بر من ننهادند. اما واقعیت من از هر واقعه ای واقعی تر است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید