کوچک بود اما همه چیز را در آن می دیدم ، حداقل آن چیزی که باید می دیدم را
گاهی وقت ها لکه بر می داشت ؛ سریع دستمال نم داری را بر می داشتم ، رویش می کشیدم و درست مثل روز اولش براق می شد .
با چراغ اتاقم خیلی صمیمی بود ، آخر وقتی شب ها چراغ اتاقم را روشن می کردم پیوسته دنبالش می کرد و هم بازی نورش می شد
به دست من که بود نقش دیگری داشت اما تا نشان مادرم می دادم شکلش عوض می شد حتی وقتی نشان پدرم هم می دادم نقش دیگری داشت
اما هیچ وقت دو رو نمی شد ، یک رنگ و صاف و صیقلی
اسمش را آینه گذاشته بودم تنها رفیق جان جانی من !
گاهی وقت ها با حرف هایم خنده اش می گرفت
گاهی وقت ها هم انگار که ناراحت شده باشد ، قطره های آبی از چشمانش چکه می کرد راستش را بخواهی بیشتر وقت ها که با او حرف می زدم برایم لب
می جنباند دوباره که نگاهش می کردم ، تعجب می کرد
خیلی شبیه من بود حتی در بیشتر وقت ها حالم را می فهمید ... شبیه من بود .
این را هم بگویم که خیلی باهم دعوایمان می شد آخر اگر حرفی به او می زدم مثلاً می گفتم : گوشه ی شالت بد شده ، یا کمی آن طرف تر گوشه ی دهانت کثیف شده ، ناراحت میشد ، میان خودمان باشد اصلا دوست نداشت از او ایراد بگیرم
خلاصه اینکه همیشه کنار هم بودیم و از جیک و پیک هم با خبر
اما خیلی مراقبش بودم او را هر جایی همراه خودم نمی بردم ؛
یک بار که در خانه گذاشته بودمش ، از مدرسه آمدم تا نمره خوبی که آورده بودم را نشانش دهم
نفهمیدم چه شد ، من بد می دیدم یا او؟
من ۲۰ آورده بودم و او ۰۲ می دید
از دستش دلخور شدم ، انتظار نداشتم دروغ بگوید ، گوشه ای رهایش کردم و چند روزی محلش نذاشتم
چند روز که گذشت دیگر تحمل دوری اش را نداشتم ، این را هم بگویم که در تمام این چند روز در فکرش بودم .
اراده ام را جمع و جور کردم تا پیدایش کنم و ناراحتی اش را از دلش در بیاورم .
هر کجا گشتم نبود ، این طرف را بگرد آن طرف را بگرد نبود که نبود .
از مادرم پرسیدم کجاست ؟ گفت آخرین بار کجا گذاشتی اش ؟ گفتم فراموش کردم .
از پدرم پرسیدم او هم سوال مادرم را پرسید و من بازهم گفتم فراموش کردم .
مثل همیشه وقتی چیزی را گم می کردم مثل شادی ام ، لبخندم و یا حتی خودم ؛ کنار تختم آن گوشه میان میز و صندلی کز می کردم ، با آینه اسمش را پاتوق گذاشته بودیم ، اما این بار ... این بار بدون او آنجا زانوی غم بغل گرفته بودم .
انگار چیزی کنار دستم باشد ...
نگویم که او آینه بود نه آن آینه که آینه ای شکسته .
مثل اینکه حواسم نبوده و پایم روی او آمده و ... که دیگر نگویم
روی میز کارم نشستم همان که با آینه کنار هم می نشستیم و گپ می زدیم و من هم شروع به نوشتن می کردم اما این بار تنها نشسته ام و اشک می ریزم
نامه ای کنار عکسم بغل دفترم بود از طرف آینه :
هیچ وقت خودت را گم نکنی ها !
نشکنی ها !
خودت را تغییر نده با حرف های شکستنی دیگران .
همان باش که می خواهی بدون انکه به خودت دروغ بگویی !
مراقب باش درست ببینی ، خودت را ناراحت نکنی !
یادت باشد که دیگر خودت را فراموش نکنی !