وقتی می گویم عادت نکنید. در مورد سگ های سر جاده و یا کتابی که می خوانید صحبت نمی کنم. از انسان ها بحث می کنم، انسان ها. به آنها عادت نکنید، اندوهگین می شوید. در نیمه راه تنها می مانید. نا امید می شوید. سپس حتی به گربه ای که که می خواهید در خیابان سرش را نوازش کنید اعتماد نمی کنید چه رسد به اینکه به شخص دیگری اعتماد کنید. به انسان ها عادت نکنید تاوان سنگینی می پردازید. دوست دارید اما دوست داشته نمی شوید. دلتنگ می شوی اما از طرف کسی که دلتنگش شده ای نادیده گرفته می شوی. ارزش می دهی اما از سمت کسی که اهمیت داده ای بی ارزش می شوی. در زندگی وقتی فکر میکنی که دیگر همه چیز و همه کس ات است بی ارزش ترین چیز تو را می بیند. زخم این رو تا استخوان‌ها یت می توانی احساس کنی.
به طور خلاصه در زندگی ام بزرگترین ضربه هایی که خورده ام و سیر شده ام از کسایی است که اعتماد کرده بودم بود. بخاطر همین در برابر انسان ها هیچ انتظاری ندارم، به انسان ها عادت نمی کنم. برای اینکه به هرکسی عادت کنم درد می کشم. خون گریه میکنم. از هم می پاشم و نمی توانم خودم را جمع و جور کنم. وقتی که این هارو تجربه کرده ام نمی توانم به کسی عادت کنم. شما هم عادت نکنید. مردم بد هستند. برو به گربه عادت کن یا کتابی را که خوانده ای. وقتی می نشینی یک بانک پر از آرامش رو تصور کن برو اون رو صاحب شو.
لزوما می خواهید دوست بدارید، مثلا عاشق گل های بابونه شوید آسمان را دوست بدارید به مرغ های دریایی نان دهید چه می دانم یک سگ خیابانی را دوست بدارید اما باز هم عاشق انسان ها نشوید. وقتی چیزهای زیادی ارزش دوست داشته شدن رو دارند نرو به اون عشق درونت که ارزشی ندارد و زیان نبینی.
همه چیز و روز خوب در راه است. بزرگترین ضربه را از کسی که اعتماد کرده ای می خوری و این سخت چیز برای انسان خواهد بود.
