ما فرادی بودیم که غیر از دوست داشته شدن و احساس دوست داشتن هیچ انتظاری نداشتیم، خیلی خوب مارا ناراحت کردند. یک روز یادداشتی را خواندم. "شاید من نتوانم کنارت باشم اما بوی من همیشه با تو خواهد بود. دستهایم را همیشه در دست هایت احساس کن. مچ دستهایمان را همیشه چسبیده به هم تصور کن. این را در ضمیر ناخودآگاه خود قرار بده. تورا خیلی خیلی دوست دارم".
من دوست دارم آنقدر محبوب، زیبا و قوی باشم که بخواهم شخصی باشم که این یادداشت برای او نوشته شده است. اما بیایید ببینید جدا از اینکه به زیبایی دوست داشته شویم، کسانی که با آنها روبرو می شویم احساساتمان را به طوری که هرگز نخواهند مرد هرگز حساب نمی کنند.
در ابتدا طوری نشان می دهند که متفاوت هستند سپس در اصل هیچ تفاوتی با کسی ندارند دیده می شود. شاید آنها فکر کنند این نبوغ است، اما بازی با احساسات مردم انسانی نیست، آنها این را نمی دانند. با این حال من قاطعانه اعتقاد دارم که مردمانی هستند که قلب هایی مثل بابونه دارند. اگر اونطور نبود بابونه به این زیبایی بوی خوب نمی داد. حتما بابونه به خاطر این بوی خوبش باید دلیلی داشته باشد. واین بوییدن احساسات بابونه است.
شاید در افراد دیگر، شاید در احساسات دیگر، شاید در عشق های دیگر، اما به طور قطع در جایی افرادی با قلب های بابونه وجود دارند. وبدون شک زیباترین عاشقان قطعا اما قطعا با قلب های بابونه هستند. اما ما یک گل بابونه بودیم. اما گل سرخ همیشه بالاتر از ما بوده است. این بزرگترین درماندگی ماست و بزرگترین عیب آنها بود.