فقط نباید اجازه دهید که حس انتقام شما را به بازی بگیرد و شما را مدیریت کند بلکه شما باید آن را مدیریت کنید.
من رو انسان های زیادی از جمله پدرم که ارزش زیادی برایش قائل بودم شکستند، دلیل ناراحتی و ناامیدی من شدند. حتی از این کارشان لذت میبردند. یک آدم معمولی نسبت به این اتفاقات کینه به دل میگیرد و متنفر می شود اما هیچ یک از این ها در من به وجود نیامد، باید فرقی بین من از پدرم و از کسانی که باعث رنج من شده اند باشد و من با شکستن، زمین زدن ودر نیمه راه رها کردن بدون اینکه پشت سرم رو نگاه کنم نمی توانستم این تفاوت را بدست بیاورم.روز خدا یک روز نیست، ایمان دارم که یک روز نتیجه مرحمت و خوبی هایم را میبینم. من هیچ وقت از کسی که مرا رنجاند متنفر نشدم. برعکس، کارهایی که با من کردند را در سینه ام حبس کردم مانند اینکه فراموش کرده ام آنهارا بخشیدم. برای اینکه من اعتقاد دارم بهترین انتقام خوبی که می توانی از یک انسان بگیری بخشیدن اوست. وقتی با بخشش کارهایی که کرده است انتقام میگیری،او اشتباهی را که مرتکب شده است را بهتر می فهمد و هم خودش را با وضوح بیشتری می بیند. فقط علاوه بربخششت او هنوز دست از کارهایش بر نداشته، او را به خدا بسپارید که کاری از دستتان بر نمی آید.
تو خودت باش، ودر برابر کسانی که در مقابل خوبی هایت ناراحت و ناامیدت کردند مثل خودشان برخورد نکن. برگ برنده را بدست آنها نده. نفرت یک احساس است، به هر کس ندهید.برای انسان های بی ارزش احساس نفرت هم باشد بیش از این برای آنها هدر ندهید.
کارهایی که با تو کرده اند را نمی گویم فراموش کن. ذاتا این شانس رو نداری که بتونی فراموش کنی. فقط وانمود کن فراموش کرده ای و او را ببخش. این کار تورا کوچک نمی کند که هیچ بزرگ می کند. برای اینکه تو آنقدری شجاع و دلسوز هستی که باکسی که درد و ناامیدی را به تو چشانده ببخشی.برای اینکه تو هر کسی نیستی واین بزرگترین فرق تو با آنهاست.