

روزی در کلاس اول دبیرستان در سال ۱۳۸۰ سرِ کلاس مطالعات اجتماعی بودیم. نمیدانم دقیقاً چه شد، اما معلم ناگهان متوجه شد یکی از بچهها ناخنهایش خیلی بلند و کثیف است. با صدای جدی گفت: «همه دستها بالا، ناخنهایتان را نشان دهید.»
راستش من چند روزی از سرِ غفلت ناخنهایم را نگرفته بودم. نوبت که به من رسید، معلم با دیدن ناخنهایم عصبانی شد و با لحنی تند گفت: «حیوان! این چه وضع ناخنهاست؟»
از شنیدن آن کلمه خیلی ناراحت و دلخور شدم.
اما همان روز قرار بود بچهها دربارهی درس جدید کنفرانس بدهند؛ موضوع دربارهی انواع حکومتها بود. چون از همان زمان به این مسائل علاقه داشتم، اولین نفر دست بلند کردم و پای تخته رفتم. هنوز حال آن توهین را داشتم، ولی صحبت را شروع کردم: از حکومتهای جمهوری تا دیکتاتوری، مثال هیتلر و موسولینی… تصویر آن لحظات هنوز هم روشن جلوی چشمانم است.
وقتی کنفرانس تمام شد، معلم جلو آمد، روبهروی کلاس ایستاد و از من عذرخواهی کرد. گفت که تند شده و نباید آنطور حرف میزده.
همان عذرخواهی، تصویر من از او را کاملاً عوض کرد؛ هنوز هم او را معلمی منصف و قابل احترام میبینم.