ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

۵۵۹۶ روزه متاهلم.

این همون ۳ تیر ۸۹ اینم پسر خاله منه هم سن منه عکس های دیگه قابل انتشارنبود راضی نبودند.
این همون ۳ تیر ۸۹ اینم پسر خاله منه هم سن منه عکس های دیگه قابل انتشارنبود راضی نبودند.

امروز ظهر داشتم تقویم سال‌های قبل رو در سایت «باحساب» نگاه می‌کردم. دیدم تعداد روزهایی که از روزی که تقویم قدیمی نشون می‌ده تا به امروز نشون می‌ده… یک‌دفعه گفتم ببینم چند روز از ازدواجم گذشته؟ من روز ۳ تیر ۸۹ با همسرم ازدواج کردیم و ۲۶ آبان همون سالم، که روز تولدم هم هست، عروسی گرفتیم.

خلاصه سایت «باحساب» نشون داد ۵۵۹۶ روز از ۳ تیر ۱۳۸۹ می‌گذره. خلاصه من که از چیزهای نه‌چندان مهم مطلب سرهم‌بندی می‌کنم، گفتم یعنی بیش از ۵۰۰۰ روز زندگی کردیم… واقعاً عجیبه.

بعد با خودم گفتم شده تو این همه این روزا یک شب گرسنه بخوابی؟ از اون موقعی که با یارانه‌ی ۹۰ هزار تومنی زندگی می‌کردی… البته ناگفته نمونده یارانه‌ی اون روز ولی ۹۰ دلار بود! هی می‌گن احمدی‌نژاد… این حرفا… دوره‌اش یک خوبی‌هایی داشت هرچند دولتش از بس نفت گرون بود پول پارو می‌کرد. بعد از سال ۹۰ و ۹۱ جهش‌های ارزی دیگه شروع شد… ولش کن، رفتم دوباره تو ماجراهای سیاسی که دیگه ازشون بدم میاد.

خلاصه تا امروز گذشت. البته دارایی که به دست نیاوردم… یک تکه زمین فقط اطراف سبزوار راستش سال ۹۹ خریدم که اونم دولت مجوز نمی‌ده. در واقع بیابونه، فقط سند راه و شهرسازی داره و چند تا گوسفند و دیگه هیچی. خونه‌ای هم که نشستم مال بابامه. بالاخره نصفشو داده به من. باقی آب قناتم مال پدره که در واقع مال من نیست.

پس چی شد؟ درجای درجا هم نبوده، پیشرفت خارق‌العاده‌ای هم نبوده. یه بخور و نمیر اومده. بازم خدا رو شکر که گذشته. یه کمی پول میاد چون دو قطبی دارم کمک ناچیز دولته سر و ته زندگی ماست.ظاهر وباطن من سعی می کنم روراست باشم فقط همین که پول اجاره خونه نمی‌دیم خدا رو شکر.

اون چند روزم که دیدید خیلی ناامید می‌نوشتم، مامان و بابام از تهران اومده بودند. همان همیشگی بودند، درگیر و پرجنجال. البته فقط خودشون تنها نبودند، ترکشاش منم بعضی وقت‌ها می‌گرفت. البته احساس بی‌ارزشی رو همیشه دارم از بچگی. هرچی هست، خانواده چندان روی خوشی به ما نشون نداد.

خدایا چی شد؟ از ازدواج رسیدیم به یارانه، از یارانه به احمدی‌نژاد، از احمدی‌نژاد به زمین سبزوار، از اون‌جا پدر و مادر من، و از اون‌جا احساس بی‌ارزشی! چه پخش و پلا و بی‌سروته می‌نویسم…

بریم سر اصل مطلب…

خلاصه این ۱۵ سال اکثرش سال‌های خشک بود. ۵ سالش بارندگی خوب بود.کلا ۴ میلیون وام ازدواج گرفتیم ۴۰۰ هزار تومن را خود بانک بلوکه کرد سال اول باهمون‌ پول ۳ تا گوساله نر خریدم، مریضی داشتند، با همون قیمت خودش ردشون کردمرفت. ۵ تا گوسفند خریدم، هیچ کدومش نموندند. ۱ بره ازشون موند. بعد خلاصه بعد از خرید و فروش‌های بسیار، امروز کلاً ۱۲ تا میش دارم.

همین نوبت گله نمی‌تونستم برم، وارد نبودم، کلی خودمو می‌زدم وقتی گوسفندها می‌رفتند به زمین‌های مردم…

بازم از سال ۹۹ دادگاه سر یک جوی آب تو خونم دعوا داشتیم با این بنده‌خدای همسایه. اول به نفع اون رأی دادند، بعد رأی برگشت به نفع ما. خلاصه هرچی بود گذشت تا امروز.

پی‌نوشت: من نه توصیه می‌کنم ازدواج کنید نه نکنید. چون با این تورم‌ها و اجاره خونه‌ها خود به خودم ازدواج نمی‌کنند. داداشم گفتم زن بگیر گفتش برو ببینیم بابا تو گرفتی بسه! ولی خداییش خانم من زن خوبیه، از همین روستاست، زحمت‌کشه، به فکر زندگیمونه، خدا خیرش بده.

پی نوشت این که همه مادیات شد معنویات باشه برای ۲۶آبان

مخلص کلام اینکه بیش از ۵۰۰۰ روز گذشت و کم‌کم گرد چهل‌سالگی بر صورتم نشست. بچه‌ها دیگه بزرگ‌تر شدند. یکیشون دوم ابتداییه، دخترمم هشتمه. فکر کنم تا دو سه روز دیگه پست ننویسم. همین پست کافیه، پر از اغتشاشه پستم.

اینم من در عکسی بی تکلف که گرد سفید چهل سالگی رو سروصورت نشسته ولی اصلا مهم نیست به درک
اینم من در عکسی بی تکلف که گرد سفید چهل سالگی رو سروصورت نشسته ولی اصلا مهم نیست به درک

۲۷ مهر ۱۴۰۴

مردی ۳۹ ساله در آستانه‌ی چهل‌سالگی

پدر مادر
۳۳
۲۷
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید