۲۲ سال قبل وقتی این نوشته هارو مینوشتم






۱۷ ساله بودم. چقدر کارهای مضحکی میکردم. نشسته بودم گزارش بازی استقلال و پرسپولیس مینوشتم، عکس روزنامه میچسباندم، پولهاشو اهالی محله دربی میگرفتند. من دیوانه حواسمو داده بودم به چیزایی که
نه۲ زار برام پول نداشت، نه ارتقای معنوی داشت.
اگه میدونستی ۲ هفته بعد دستتو به شیشه میزنی و تاندونشو پاره میکنی و چند سال بعد به خاطر یک حرفی که توی مغازه شنیدی که گفته بود: «این حسین کارگر ما هیچ بلد نیست»، ۲۰ تا قرص لاموتریژین نمیانداختی بالا… حالا اگه اسمشو خودکشی بذاری یا نه، چون فقط خوابم گرفت، یه فکر به حال و روز خودت میکردی.
اگه میدونستی ۷ سال بعد گرفتار زن و بچه میشی، تو زندگیِ ام «بی مایه، فطیره»…
میدونستی باید با روستاییها برای زمینی که آخرش مال تو نیست بجنگی، باید ۳ سال دادگاه و پاسگاه بری…
اگه میدونستی زندگی بچهبازی نیست و باید فکر خودت باشی، فکر زندگی خودت، فکر اینکه تنها کسی که وظیفه داری وقت براش بذاری خودتی، شاید وقتتو تلف این اراجیف نمیکردی.
نه… زندگی جای این دلخوشیبازی نیست.
شاید ۲۲ سال دیگه به همین نوشته هم بخندی و حسرت بخوری. البته اگه یک ثانیه بعد گور به گور نشی…
حالا شایدم حالم بد بود، کاری نمیتونستم بکنم، یا هرچه بود…اعتراف می کنم خیلی خام بودم.
حالا جالبه برا ۲۵ مهر ۸۲ سرچ گوگل از این بازی فکستنی فقط خبر میاره انگار توی این دنیا بزرگی و تو این مملکت هیچ اتفاقی نیفتاده.

