ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۱۷ روز پیش

یکی من یکی تو قسمت ۲۹

هریحیی آخرین خیابان شهر را هم داشت پشت سر می‌گذاشت تا به جاده‌ای که به سمت روستا می‌رفت برسد. یک لحظه چیزی یادش آمد، چنان محکم روی دستش زد که دستش قرمز شد و گفت: «ای داد بیداد! مریم گفته شیرینی نگرفتی، نیا روستا!»

از همان خیابان آخر دور زد و دوباره به وسط شهر برگشت. یک شیرینی‌فروشی معروف وسط شهر بود که مردم توش صف می‌کشیدند. ماشین را پارک کرد و به داخل شیرینی‌فروشی رفت. اتفاقاً هیچ‌کس آن موقع توی شیرینی‌فروشی نبود. یک بشکن زد و گفت: «دمش گرم، خلوته!»

وارد مغازه شد و گفت: «آقا، ده کیلو ناپلئونی بذار جعبه.»

صاحب مغازه گفت: «آقا، ۱۰ کیلو شیرینی می‌خوای چکار کنی؟ مراسم شادی داری، ایشالا؟»

یحیی گفت: «نمی‌دونم!»

شیرینی‌فروش پوزخندی زد، ولی شیرینی‌ها رو در جعبه آماده کرد. یحیی پول شیرینی را کارت کشید و شیرینی‌ها رو برد داخل ماشین گذاشت و دوباره سمت ده حرکت کرد.

خیلی با ده فاصله نداشت که گوشی زنگ خورد. مریم بود. سلام کرد و گفت: «خیلی بدقولی، یحیی‌جان!»و گوشی را قطع کرد.

دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵



.

شیرینی
۱
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید