هریحیی آخرین خیابان شهر را هم داشت پشت سر میگذاشت تا به جادهای که به سمت روستا میرفت برسد. یک لحظه چیزی یادش آمد، چنان محکم روی دستش زد که دستش قرمز شد و گفت: «ای داد بیداد! مریم گفته شیرینی نگرفتی، نیا روستا!»
از همان خیابان آخر دور زد و دوباره به وسط شهر برگشت. یک شیرینیفروشی معروف وسط شهر بود که مردم توش صف میکشیدند. ماشین را پارک کرد و به داخل شیرینیفروشی رفت. اتفاقاً هیچکس آن موقع توی شیرینیفروشی نبود. یک بشکن زد و گفت: «دمش گرم، خلوته!»
وارد مغازه شد و گفت: «آقا، ده کیلو ناپلئونی بذار جعبه.»
صاحب مغازه گفت: «آقا، ۱۰ کیلو شیرینی میخوای چکار کنی؟ مراسم شادی داری، ایشالا؟»
یحیی گفت: «نمیدونم!»
شیرینیفروش پوزخندی زد، ولی شیرینیها رو در جعبه آماده کرد. یحیی پول شیرینی را کارت کشید و شیرینیها رو برد داخل ماشین گذاشت و دوباره سمت ده حرکت کرد.
خیلی با ده فاصله نداشت که گوشی زنگ خورد. مریم بود. سلام کرد و گفت: «خیلی بدقولی، یحییجان!»و گوشی را قطع کرد.
دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵
.