پیرمرد آهی کشید و گفت: «روزگار عین چرخوفلکه. اون دختر توی این دهات موند، هیچی نشد؛ تو رفتی شهر، برا خودت آقا شدی.»
یحیی لبخندی زد و گفت: «ولی من با این دختر خاطرهها داشتم.خاطره ها شو با هیچی عوض نمی کنم.
این الاغ شما رو که دیدم، یاد یه خاطره افتادم. بذار برات تعریفش کنم. جونم برات بگه...»
یه روز قرار گذاشتیم نوبتی هر کدوممون ده دقیقه سوار یه الاغ بشیم. اول مریم سوار الاغ شد. ده دقیقه سهم مریم که تموم شد، از الاغ پایین نیومد. هرچی گفتم: «دختر، بیا پایین!» نمیاومد و راهشو گرفته بود و میرفت.

یه ربع هرچی التماسش کردم، فایده نداشت. صد متری که ازم دور شد، انگار دلش برام سوخت. ولی من حسابی از دستش شاکی بودم.
خلاصه، از روی الاغ اومد پایین. منو صدا زد: «یحیی، بیا سوار شو! نوبت توئه الان.»
گفتم: «خیلی وقته نوبتمه!»
دویدم سمتش، دستمو روی قفسهٔ سینهاش گذاشتم و پرتش کردم روی زمین. خودم پریدم روی الاغ. چند قدمی که رفتم، برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم. دیدم مریم که افتاده، دماغش خونی شده. دیدم داره با آستینش دماغشو پاک میکنه.
ترس برم داشت. برگشتم به طرفش و گفتم: «مریم، به خدا میخواستم باهات شوخی کنم!»
مریم که خونش به جوش اومده بود، گفت: «پس شوخی کردی؟»
هنوز روی الاغ بودم که پاهامو گرفت تا پرتم کنه زمین. میگفت: «بگو ببخشید! بگو ببخشید!»
من که داشتم میافتادم، گفتم: «ببخشید!»
دستشو از پام جدا کرد و گفت: «تو هم ببخشید.»
پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵