ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۱۵ روز پیش

یکی من، یکی تو قسمت پایانی

دوستان، سلام.

این قسمت، بخش آخر سلسله‌نوشته‌هایی است که با اغماض می‌توان نام داستان بر آن گذاشت؛ مجموعه‌ای که نامش «یکی من، یکی تو» است.

می‌دانید، من داستان‌نویس خوبی نیستم؛ ولی بالاخره اتفاقات متوالی را به هم وصل می‌کنم و تقدیمتان می‌کنم.

خوشحال می‌شوم اگر دوست داشتید، نظرتان را درباره این پست‌ها بدانم.

۱۳ آبان ۱۴۰۵ خورشیدی

آخرین آجر که افتاد روی زمین و همه‌چیز صاف شد، مریم نگاهی به یحیی کرد و گفت: «دیدی کار سختی نبود؟ سختش می‌گرفتی.»

یحیی دست‌هایش را به هم زد و خاک‌های دستش را تکاند و گفت: «چرا پس تو این‌قدر سخت‌گیری می‌کردی؟»

مریم لبخندی زد و گفت: «نمی‌دونم، از روی لجبازی یا حس مسئولیت.»

یحیی کاغذی برداشت، رویش نوشت «اینجا به فروش می‌رسد» و آن را با چوبی کوبید در زمین

مریم تابلوی فروش را انداخت و گفت: «قرار نیست اینجا رو بفروشی. اینجا یادگار رابطه‌ی ماست. یه مزرعه کوچیک گل محمدی بکنیمش.»

یحیی سرش را تکان داد و لبخند کم‌رنگی زد.

چند دقیقه‌ی بعد، از ده آدم‌های زیادی به سمت زمین حرکت کردند. یک نفر هم از عشق‌آباد با الاغ داشت نزدیک می‌شد.

جمعیت که رسید، وانتی از عقب به سمت زمین می‌آمد. وانت به زمین رسید. یک کاناپه بارش بود.

یحیی گفت: «این کارا چیه؟»

مریم گفت: «صبر کن، متوجه می‌شی.»

کاناپه را گذاشتند. پدر و مادر مریم دستش را گرفتند و او را روی کاناپه نشاندند. مریم نگاهی به یحیی انداخت و لبخند زد. یحیی که تازه متوجه ماجرا شده بود، چند لحظه به جمعیت خیره ماند. بعد لبخندی زد و سرش را پایین انداخت.

مش صادق که با الاغ خودش را به جمعیت رسانده بود، آمد و دست یحیی را گرفت و برد نشاندش روی کاناپه.

یک موتور نزدیک شد. وقتی به جمعیت رسید، رو به یحیی کرد و گفت:

«آیا راضی هستی مریم زنت باشه با مهریه‌ی دوتا شاسی‌بلند و ۱۳۷۰ سکه، به عدد سن خودت، و نشستن روی الاغ مش صادق و گشتن در ده؟»

یحیی صورتش تو هم رفت و گفت: «مریم، اشتهای صافی داری‌ها!»

مریم گفت: «مهریه رو کی داده، کی گرفته که تو بدی، من بگیرم؟»

یحیی گفت: «داری خر می‌کنی منو!»

مریم رو به عاقد کرد و گفت: «یه شاسی‌بلند کم کن.»

یحیی گفت: «این شاسی‌بلند روبروته مال تو، مریم جان. حله!»

مریم گفت: «یه مهریه‌ی دیگه هم می‌خوام.»

یحیی لبخند زد و گفت: «چی؟»

مریم چهار تا دفتر ۱۰۰برگ به یحیی داد و گفت: «تمام این دفترها رو می‌نویسی یکی من،یکی تو.»

یحیی گفت: «یعنی تو کمکم نمی‌کنی؟»

مریم گفت: «مهریه رو تو باید بدی.»

یحیی گفت: «می‌نویسم، فقط تو باید بالای هر صفحه می‌نویسی آفرین.»

مریم گفت: «می‌نویسم، تو بنویس.»

عاقد دوباره گفت: «یحیی، رضایت می‌دی مریم زنت بشه؟»

یحیی گفت: «با اجازه‌ی پدر و مادر خدا بیامرزم و همه‌ی فک‌وفامیله، بله.»

حالا نوبت مریم بود که بله بگوید. عاقد پنج بار به شکل کلیشه‌ای از مریم پرسید. مریم دفعه‌ی ششم گفت:

«با اجازه‌ی پدر و مادرم و به حرمت قول و قرارمون که یکی من، یکی تو بود، بله.»

پدر مادر
۲۰
۷
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید