همهی مردم جمع شدند که خراب شدن دیوار را با چشم خودشان ببینند. مریم کارگردان این نمایش بود. دو ساعت گذشت و دکتر یحییایی به سر صحنه پا نگذاشت. مریم که نگران آبروریزی شده بود، گوشیاش را برداشت. یحیی گوشیاش را برداشت.
مریم گفت: «یحییجان، همه منتظرند. نمیخوای بیای؟ مگه دیروز بهم قول ندادی؟»
یحیی گفت: «من گرفتارم. حوصلهی این فیلمها رو ندارم. هدف تو سنگ روی یخ کردن من پیش مردمه، ولی من اعتبارمو فدای نقشهی تو نمیکنم.»
مریم گفت: «چه فیلمی، چه کشکی! من میخوام عشقتو ثابت کنی.»
یحیی گفت: «عشق با این چیزها ثابت نمیشه.»
مریم وقتی این جمله رو شنید، در فکری عمیق فرو رفت.
دوشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۵