
یک بعدازظهر تابستانی ماشین شاسیبلند وارد روستا شد. چشمان همهی مردم خیره شد؛ تا به حال این ماشین را اینجا ندیده بودند.
وارد شد و در کنار درخت سپیدار ۳۰۰ سالهی ده ایستاد. در که باز شد، همه نگاهشان به آدمی بود که از آن خارج میشود.
حاج حمید نگاهی کرد، بعد از برانداز کردن چهره گفت:
«یحیی است. اینکه با اینجا میونهی خوبی نداره، چرا پس اینجا پیدا شده؟»
آدینه علی گفت:
«زمین که بخری توی یه روستا، پای خودتم اونجا گیر میافته.»
حاج حمید گفت:
«شایدم دلش اینجا گیر کرده.»
یکی دیگه گفت:
«فکر نکنم این با این دک و پوزش دختر دهاتی بگیره.»
حاج حمید گفت:
«من برم تهتوشو در میارم.»
خودش را کنار ماشین رساند، سلامعلیکی کرد و گفت:
«شما دکتر یحیی دیگه؟»
یحیی گفت:
«آره، یحیام.»
حاج حمید به زور خودشو به یحیی چسبوند، چند تا ماچ و بوسش کرد
یحیی گفت:
«میشه من ببرید پیش دهیار تا مشکل زمین را باهاش حل کنم؟»
حاج حمید لبخندی زد و گفت:
«درست حدس زدم.»
یحیی گفت:
«چی رو درست حدس زدید؟»
حاج حمید گفت:
«هیچی دکتر جان. شما بیاید بریم خونهی ما. یه زنگ میزنم خانم دهیارمون بیاد تا با هم صحبت کنید.»
حاج حمید سریع خودشو به اون طرف رسوند و به آدینه علی گفت:
«دیدید درست گفتم؟ دکتر عاشق شده. سراغ مریم حاج عباس میگیره.»
آدینه علی با چشمایی که شبیه علامت تعجب شده بود، گفت:
«نه بابا! یعنی تو شهر دختر بهش ندادن با این همه مال و منال؟»
پایان پست پانصد و چهل نهم
چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی