
به نام خداوند مهر و محبت
انگار همهچیز بین مریم و یحیی تمام شده بود.
روزی زمستانی، مریم که کنار بخاری نشسته بود، چشمهایش به گوشی خیره بود. در حال چک کردن پیامهای تلگرام بود. تمام پیامها را چک کرد. چیز خاصی در پیامها نبود.
به سمت آشپزخانه رفت و مشغول غذا گذاشتن بود که صدای در را شنید. قابلمه را کنار گذاشت و به حیاط رفت.
قبل از اینکه در را باز کند، چشمش به زیر در افتاد. یک پاکت و یک کاغذ که مثل یک قرارداد دستنویس بود.
اول سراغ پاکت نامه رفت. نامه را که باز کرد، یک کاغذ بود که سه جمله رویش نوشته شده بود
«مریم جان، من زمینی که برای ساخت خانه در ده خریده بودم، به تو میبخشم. فقط دوست دارم بعد از خراب کردن دیوار، توش گل محمدی بکاری؛ البته اگر دوست داشتی.
از طرف یحیی»
کاغذ دیگر را نگاه کرد. متن صلحنامه زمین بود.
چند لحظه بعد، انگار کسی میخواست دوباره کاغذی را از زیر در به داخل خانه بیندازد. این دفعه مریم متوجه شد و در را باز کرد.
پشت در مش نادر بود. چشمش که به مریم افتاد، چیزی برای گفتن نداشت.
مریم صلحنامه را پاره کرد و گفت: «چرا یحیی خودش صلحنامه را نیاورده؟ مگه پا نداره خودش بیاد روستا؟ برو بهش بگو صلحنامه رو پاره کردم، ولی نامهتو نگه داشتم.»
مش نادر گفت: «نمیدونم من از کارای شما سر درنمیارم، ولی حرفی که زدی رو حتماً بهش میرسونم
. خداحافظ.»
دوشنبه ۴ آبان ۱۴۰۵