کمی از روستا فاصله گرفت. ضبط ماشین روشن بود و ترانهٔ «باورم کن» از معین پخش میشد.
دو کیلومترجلوتر تابلویی بود که بارها از کنارش رد شده بود، ولی همیشه به آن بیتوجه بود: روستای عشقآباد.
تابلو را که پشت سر گذاشت،به نزدیک عشق آباد رسید، پیرمردی را دید که با الاغی انار میبرد. کمی که جلوتر رفت، پیرمرد الاغ را نگه داشت، انار ها را از روی الاغ برداشت و کنار جاده بساط کرد.
یحیی به پیرمرد نزدیک شد، سرش را از شیشه بیرون آورد و رو به پیرمرد گفت:

«پدرجان، انار کیلویی چند؟»
پیرمرد گفت: «چون معلومه شما پولداری و شاسیبلند سواری، هرچه بیشتر بدی بهتره!»
یحیی گفت: «عیب نداره، من بار انارتو میخرم. فقط چند دقیقه میخوام بیام پیشت بشینم، باهات اختلاط کنم، درد و دل کنم.»
پیرمرد گفت: «تو رو چه به درد و دل؟ نفس امثال تو از جای گرم درمیاد. برو صفا کن. ما باید درد و غصه داشته باشیم.»
یحیی از ماشین پیاده شد و به سمت پیرمرد رفت، یه انار برداشت و کنار پیرمرد نشست.
پیرمرد گفت: «اول انارها رو بخر، وگرنه سد معبر نکن، پسرجان! کاسبیم خراب میشه.»
یحیی نگاهی به انارها انداخت و گفت: «پدرجان، کارتخون داری؟»
پیرمرد سرش را به سمت بالا تکان داد و گفت: «نُچ، پول نقد فقط!»
یحیی داخل ماشین رفت و پول نقد آورد. پول را روی انارها گذاشت و گفت:
«حالا چی؟»
پیرمرد گفت: «حالا بنال!»
پنج شنبه ۷ آبان ۱۴۰۵