به نام خدای عشق
یحیی خیلی وقت بود که به روستای زادگاهش نمیرفت. او پزشک شده بود و کسر شأنش بود پا به روستایی بگذارد که در کوچههایش پشگل گوسفند موج میزد.
یک روز یکی از اهالی روستا به مطبش آمد و به یحیی گفت:
ـ همه شهرنشینان روستا ویلایی در روستا ساختهاند، شما چرا نمیسازید؟ همه میگن دکتر یحیی از بس آدم خسیسیه، نمیآد خونه تو روستا بسازه.
یحیی وقتی این حرف را شنید، کمی فکر کرد. بعد به مرد همدهی گفت:
ـ تو از طرف من وکیل برو یه زمین بخر. همه خرجش با من. کار ساخت رو هم انجام بده، مزدت هم با من.
مرد خوشحال شد و گفت:
ـ به روی چشم، آقای دکتر.
یحیی هنوز نمیدانست خانهای که قرار بود در روستا بسازد، او را بعد از سالها دوباره به همان کوچههایی برمیگرداند که قسم خورده بود دیگر پا در آنها نگذارد؛ به کوچههایی که یک روز در آنها دختری همراهش راه میرفت و هر وقت چیزی را با هم قسمت میکردند، میگفت:
ـ یه قلپ من، یه قلپ تو... یه مشت من، یه مشت تو.
آن دختر حالا دهیار همان روستا بود
پایان پست ۵۴۲
چهارشنبه اول مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی
.