
به نام خدا
مش نادر گوشی را قطع کرد و با دکتر یحیی خداحافظی کرد. یه زنگ به کربلایی برات زد و گفت:
«برات جان، امشب میتونی بیای سر زمین دکتر یحیی؟»
برات گفت: «برای چی بیام؟»
مش نادر گفت: «میخوام دیوار رو شبانه بالا ببریم.»
برات نوچی زد و گفت: «من کار غیرقانونی نمیکنم.»
مش نادر گفت: «مزدتو یحیی دو برابر میده.»
برات گفت: «حالا شد یه چیزی. امشب دو تا کارگر میارم که ایشالا دکتر یحیی هم اینجا خونهدار بشه.»
هوا که تاریک شد، همهچی رو هماهنگ کردن تا طوری برن که همه خواب باشند. شب تا اذان صبح، برات آجر میچید و کارگرها ملات درست میکردند و مش نادر هم کشیک میداد که کسی سر و کلهاش پیدا نشه.
صبح، مریم که برای یک کار اداری میخواست به شهر برود، از ده بیرون آمد. دید ای دل غافل! دیوار را مش نادر، برات و کارگرها بالا بردند و حرف دهیار و پاسگاه را پوست پیاز هم حساب نکردند.
برگشت و رفت در خونه مش نادر و گفت:
«آقا نادر، یعنی اینقدر حرف من بیارزشه؟ ناسلامتی من دهیارم و نماینده دولت.»
مش نادر گفت:
«مریم خانم، چی شده؟ حرفتو نمیفهمم.»
مریم گفت:
«مگه من دیروز صبح نگفتم زمین دکتر یحیی خارج محدوده است، مسکونی نیست؟»
مش نادر لبخندی زد و گفت:
«حالا مگه چی شده؟»
مریم گفت:
«پاشید بریم سر زمین. منم زنگ میزنم پاسگاه تا تکلیف روشن بشه.»
نادر گفت:
«برم صبحانه بخورم، میلم! ولی خب، به جان شما تغییر کاربری صورت نگرفته. فقط خواستیم زمین دکتر یحیی رو کسی صاحب نشه.»
مریم گفت:
«بفرما! خودت اعتراف کردی. نمیخواد بیای. من میرم دادگاه، ازشون حکم تخریب میگیرم. شما هم اگه میتونی جلوی قاضی وایستا.
پایان پست پانصد و چهل و پنجم
چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی