مرد روستایی که اسمش مش نادر بود دوباره با دکتر یحیی تماس گرفت. دکتر یحیی گفت: «مش نادر وقت ندارم. مصالح بریز و کارگر بنا خبر کن. غصه پولم نخور، فقط زودتر یه خونه برام اونجا سرپا کن و شیرینی خوبی بهت میدم.»
مش نادر یه قهقهه زد و گفت: «روچشم دکتر.»
مش نادر مصالح روی زمین ریخت و یه زنگ کربلایی برات زد و قول گرفت فردا با چند تا کارگر سرزمین باشن.
صبح که شد، کربلایی برات با کارگراش مشغول شدند. هنوز یک ساعت نگذشته بود که ماشین پاسگاه اومد و باهاش مریم، دهیار روستا هم بود.
مأمور پاسگاه به کربلایی برات گفت: «کارتو تعطیل کن.»
کربلایی برات نگاهی به مریم انداخت و دوباره رو به استوار جوادی کرد و گفت: «واسه چی؟»
مریم بجای استوار جواب داد که: «این زمین خارج محدوده بافت روستاست.»
برات گفت: «عیب نداره، فقط یه زنگ بزنم مش نادر. اگه گفت تعطیل کنم، مشکلی نیست.»
مش نادرو خبر کردن و با یه موتور هوندا آمد. گفت: «چی شده؟»
ماجرا بهش گفتن. گفت: «پس چرا حاج حمید نامرد بهم نگفت اینجا مسکونی نمیشه؟»
رو کرد به طرف استوار و گفت: «جناب، من اینجا خودم عملهام. باید با صاحب زمین هماهنگ کنم.»
مریم با تعجب گفت: «مگه اینجا مال شما نیست؟»
مش نادر گفت: «نه.»
مریم لبخندی زد و گفت: «پس مال کدوم مادر مردهای؟»
نادر گفت: «این زمینو دکتر یحیی خریده.»
مریم که اینو شنید، گفت: «دکتر یحیی تاج سر روستاست، ولی حقیقتش من مأمورم و معذور.»
با تمام این حرف و حدیثها همه زمین را ول کردند و رفت.
وقتی مش نادر رفت خونه، به زنش گفت: «خانم، یه چایی میاری؟»
در حیاط نشست و یه زنگ به دکتر یحیی زد و قصه رو گفت.
دکتر یحیی گفت: «شبونه بساز. تو عمل انجام شده قرار میگیرن.»
مش نادر گفت: «چشم دکتر، رو چشم.»
دکتر یحیی گفت: «مش نادر، برا خودتو زحمت امروزت ده میلیون زدم به کارتت.»
مش نادر تبسم کوچیکی کرد و گفت: «ممنون دکتر جان. همیشه از شما به ما خیر رسیده. دم شما گرم.»
پایان پست پانصد و چهل چهارم
سه شنبه ۷ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی
