
یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵
یحیی به مش صادق گفت: «حاجی، نذاشتی من بخوابم. گشنهام نیست،که صبحونه بخوام. دخترتو بیار شهر، بتونم شاید کاری کنم.»
یحیی سریع حاضر شد و دوید به سمت ماشین تا فلنگو ببنده. ماشینو که استارت زد، دید مش صادق یه لیوان آب آورد که پشت سر یحیی بریزه.ولی مش صادق هول شد و آب رو روی شیشه جلوی ماشین ریخت. یحیی برفپاککن رو زد و دستی برای مش صادق تکون داد.
از وسط ده که میگذشت،با خودش گفت: «بذار برم تو مغازه یه خوراکی بخرم که تا شهر گشنه نمونم.»
از در مغازه وارد شد. از پشت سر کسی صدا زد: «یحیی!»
صدا، صدای یکی بود مثل مریم. چیزی گفت. با خودش گفت: «مریم تو عشقآباد چکار میکنه؟»
برگشت و گفت: «مریم! آخه تو اینجا؟»
مریم گفت: «آخه نداره! کار داشتم تو عشقآباد. سوءاستفاده نکن!»
یحیی گفت: «آخه خسته شدم، مریم! نمیدونی این یه شب چی بهم گذشت. اندازهٔ صد سال گذشت.»
مریم گفت: «چی شده حالا؟»
یحیی نیم ساعت از مش صادق گفت. مریم که از پرحرفی یحیی خسته شده بود، گفت: «یحییجان، میشه یک دقیقه سکوت کنی؟ به خدا نمیمیری اگه یک دقیقه ور نزنی! خودتم واسه من لوس نکن. همین الان برو شهر، هفت کیلو ناپلئونی بگیر، بیا ده تا ببینم چی میشه. مش صادق رو هم میشناسم؛ لازم به توضیح نبود. دو ساعت دیگه بیا کنار زمینت تو ده.»