یحیی لبخندی زد و گفت: «حاجی، شرمنده، خرتو دیگه نمیتونم سوار کنم.»
پیرمرد دستش را به نشانه «واقعاً که!» تکان داد. یحیی ماشین را روشن کرد. پیرمرد فریاد زد: «انارت!»
یحیی جواب داد: «ببر روستا، فردا دوباره بیار بساط کن. پولم نوش جونت.»
و پایش را روی گاز گذاشت و به سمت شهر حرکت کرد.
چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که پیرمرد دید یحیی دور زده و دوباره داره میاد سمتش.
یحیی دوباره نزدیک پیرمرد شد و گفت:
«حاجی، بده بار انارتو تا روستا ببرم. خودتم سوار الاغ شو که راحتتر برگردی.»
یحیی بار انار را در ماشین گذاشت. پیرمرد سوار الاغ شد و به سمت ده راه افتاد.
یحیی دو کیلومتر فاصله تا عشقآباد را طی کرد و نزدیک ده که شد، روی دستش زد و گفت: «دیدی چی شد؟ چرا آدرس پیرمرد رو نگرفتم؟ چه میشه کرد؟ وسط ده ماشینو پارک میکنم، منتظرش میمونم تا بیاد.»
با سرعت کم وارد ده شد. قنات ده نزدیک بود. به کنار جوی قنات که رسید، ترمز زد و از ماشین پیاده شد. کنار قنات نیمکتهایی گذاشته بودند که اهالی روستا، که اکثرشون پیر بودند، روی آن مینشستند.
به کنار سرچشمه قنات رفت، دستش را از آب پر کرد و آب را به صورتش زد. به سمت نیمکتها رفت و روی یکی از نیمکتها نشست. با خودش فکر کرد: «بهتره از همین پیرمردا آدرس پیرمرد انارفروش رو بگیرم.»
فرصتی برای سؤال نبود. پیرمرد انارفروش با الاغش به ده رسیده بود. یکی از پیرمردهایی که روی نیمکت نشسته بود، دستهایش را بلند کرد و گفت: «خدا قوت، مش صادق! انارتو که برگردوندی، مگه هیچی کاسب نبودی امروز؟»
الاغ مش صادق به ماشین یحیی رسید. مش صادق گفت: «من جلو میرم، تو هم از پشت سر الاغم بیا.»
یحیی از روی نیمکت بلند شد، ماشین را روشن کرد و دنبال الاغ راه افتاد.
چند قدمی که ماشین پشت سر الاغ مش صادق حرکت کرد، مردم قهقهه زدند. پیرمردی گفت: «یاالعجب! خر مش صادقو شاسیبلند اسکورت میکنه! این یارو شاسیبلنده کیه؟ خیلی هالو طوره!»
بالاخره الاغ به در خونه مش صادق رسید و مش صادق طناب الاغ را گرفت و سمت آغل برد.
یحیی از ماشین پیاده نشد و منتظر بود تا مش صادق بیاید انارهایش را تحویل بگیرد.
چهل دقیقه گذشت و از پیرمرد خبری نشد.
یحیی که دید اینطوریه، دستشو گذاشته بود روی بوق و مثل ماشین عروس بوقبوق میکرد.
جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵
