یحیی دستش را روی سر الاغ کشید و گفت:
«این دهیار روستای بغلی رو میشناسی؟»
پیرمرد گفت: «آره، مریم، دختر حاج عباس. خب که چی؟»
یحیی آهی کشید، سر الاغ را نوازشی داد و گفت:
«پدرجان، پدرمو درآورده! یه تیکه زمین اینجا خریدم، میخوام یه خونهی سوری اینجا بسازم، میگه اینجا خارج محدوده است.»
پیرمرد گفت: «توی این دهات فکستنی خونه میخوای چکار؟ اونم سوری؟»
یحیی رفت پیش پیرمرد نشست و گفت:
«نمیدونم، اصلاً چرا میام اینجا؟ از زندگیم افتادم.»
پیرمرد قهقههای زد و گفت:
«نکنه دلت پیش همین دختره گیره؟ زمین بهونه است؟»
یحیی سرش را به سمت پایین حرکت داد؛ یعنی آره.
پیرمرد دستش را روی شانهی یحیی گذاشت و گفت:
«بابای مریم توی همین روستا، کنار زمین من، زمین داشت. همون مریم که خاطرخواهش بچه بود، میاومد اینجا بازی میکرد. همیشه یه پسر همراهش بود. نکنه تو همون پسرهای؟ ولی فکر نکنم؛ اون دماغشو نمیتونست بالا بکشه، چه برسه که...»
یحیی از جایش بلند شد. درحالیکه سرش را پایین انداخته بود، گفت:
«درست حدس زدی.»
پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵