یحیی همچنان دنبال مریم گرفته بود که یک زن روستایی صحنه را دید و گفت: «مریم، زشته! همه دارن نگاتون میکنن.»
مریم رو به یحیی کرد و گفت: «پسر، زشته! خجالت بکش.»
یحیی گفت: «باشه، فقط من برمیگردم. فردا تو شهر میبینمت.»
مریم گفت: «باشه، فقط زود فلنگو ببند تا داستان نشده.»
یحیی گفت: «آدرس یه کافیشاپ بهت میدم، بیا فردا اونجا ببینمت.»
مریم گفت: «رمانتیکبازی برام درنیار. یه جگرکی هست که هر وقت میرم شهر، میرم اونجا جگر میخورم. همونجا میبینمت.»
یحیی گفت: «فقط یه چیزی؛ پول جگر رو ، یکی سیخ من، یه سیخ تو.»حساب کنیم.
مریم چپچپ به یحیی نگاه کرد و گفت: «نه آقا، اون مال بچگیها بود. الان خودت پول جگرها رو از جیب نازنینت میدی. مرد گنده با این همه ثروت، خجالت نمیکشه میخواد چند تا سیخ جگر رو با یه دختر فقیر دهاتی شریکی حساب کنه؟»
یحیی گفت: «قانون همون قانون بچگیه؛ یکی من، یکی تو.»
مریم نگاهش کرد و گفت: «پس اگه اینطوریه، یکی من نمیام فردا! تو هم صرفهجویی کن، پول جگرها رو نده. اینم یکی من، یکی تو!»
یحیی گفت: «باشه، تسلیم! پول جگر رو من میدم، تو هم بیا فردا سر قرار.»
مریم گفت: «حالا شدی یه پسر خوب و نازنین، آقا یحیی!»
یحیی خیالش که از قرار فردا راحت شد، سوار ماشینش شد و به شهر برگشت.
پایان پست پانصد و پنجاه و سه
جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی