به نام خدا
چند روز گذشت.مریم وقتی دید مش نادر همچنان حرفش را پشت گوش میاندازد، دوباره وقتی او را کنار جوی آب دید بهش گفت:
«مش نادر، قرار بود دیوار غیرقانونیتو خراب کنی.»
گفت:
«هر وقت حکم دادگاه گرفتی، بیا خرابش کن.»
مریم گفت:
«باشه، میگیرم. البته تو کارهای نیستی، اربابت پرت میکنه. من اون آدمو میشناسم.»
مش نادر گفت:
«شماره دکتر رو میدم، خودت بهش زنگ بزن.»
مریم گفت:
«شماره رو بده، خودم میدونم چطوری از خجالتش در بیام.»
هنوز شماره را کامل نگرفته بود که گوشی ناگهان زنگ خورد.
گفت:
«گوشیتو جواب بده، بعد شماره رو بهم میدی.»
مش نادر گوشی را جواب داد و اولین کلمهای که از دهانش بیرون آمد، این بود:
«دکتر یحیی...»
مریم با شنیدن اسم او گفت:
«حالا که خودش زنگ زده، همین الان باهاش صحبت میکنم.»
گوشی را گرفت و کمی از مش نادر فاصله گرفت. بعد از سلام و احوالپرسی گفت:
«مرد حسابی، یکی من یکی تو رو یادته؟»
آن طرف خط جا خورد و گفت:
«چی گفتی؟ درست شنیدم؟»
مریم گفت:
«آره، درست شنیدی. ولی فعلاً خداحافظ.»
پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
پایان پست پانصد و چهل ششم
حسین تقوایی
