خاطره شیرین بود؛ خاطره دختری که مهربان است، ولی حسابگر هم هست، و خاطره دو تا بچه که با هم روی یک جمله مشترک توافق کرده بودند: «همه چیز یکی برای من باشد و یکی هم برای تو.»
هر چه که بود، یحیی از آن همه روزی که با این دختر بود، همین یک روز را به یاد داشت؛ ولی انگار خیلی خوب بود.
تمام این خاطرهها دوباره تجدید شود.
ولی انگار مریم از سبد این خاطرهها بیشتر برداشته بود.
اما حالا دکتر یحیی را دعوت کرد:
«بیا تا حقت از این خاطره ها که پیش خودم نگه داشتم، تقدیمت کنم.»
دکتر یحیی تصمیمش را گرفت.
بعد از سالها به روستا برود؛ اما نه برای مبارزه، نه برای ساختن خانه، فقط برای تجدید خاطرههای بچگی.
پایان پست پانصد و چهل هشتم
یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
دوستدار ویرگولی ها حسین تقوایی