روز ملی زعفران ایران گرامی باد.
به نام خدای گل های بنفش زعفران
آبانماه بود و فصل برداشت زعفران. خانوادهی مریم دستجمعی زعفران جمع میکردند. مریم هم گلها را میچید. ظهر که میشد، همهی گلها را برای جدا کردن زعفران از گل به خانه میبردند.
گلها چیده شد و همگی به سمت خانه حرکت کردند. در مسیری که میرفتند، کسی را ندیدند تا به خانه رسیدند. یک ماشین شاسیبلند کنار خانه پارک کرده بود. پسری هم در کنار خانه ایستاده بود. دکتر یحیی انگار منتظر خانوادهی مریم بود.
پدر مریم، حاج عباس، سلاموعلیکی با دکتر یحیی کرد و گپی زدند. دکتر یحیی گفت:
ـ من کل گلهای زعفران امروز شما را میخرم، به دو برابر قیمت.
حاج عباس گفت:
ـ مریم ما علاقهی خاصی داره زعفرون تمیز کنه. ما هم گلها رو نمیفروشیم. مشتری که کم نیست.
مریم پیشونیاش در هم بود و چیزی نمیگفت.
بعد از چند دقیقه که یحیی اصرار کرد، بالاخره صبر مریم تمام شد و گفت:
ـ دکتر، مزاحم زندگی ما نشو! وقت ما رو نگیر. نمیبینی چقدر گل جمع کردیم امروز؟
مریم این را که گفت، یحیی از اصرار دست کشید و به سمت ماشینش رفت. در ماشین را که باز کرد، یک کاغذ روی صندلی بود و این جمله رویش نوشته شده بود:
«آقای دکتر، هدیهتو پس فرستادم، چون خیلی کم بود. ده دقیقهی دیگه کنار زمینت باش تا من بیام.»
یحیی سوار ماشین شد و سمت زمینش رفت.
سه ساعت گذشت و خبری از مریم نشد. آفتاب داشت غروب میکرد که مریم با یک موتور رسید. به یحیی که رسید، گفت:
ـ چه خبر، دکتر جان؟ موافقی آفتاب که غروب کرد، شروع کنی به دیوار خراب کردن؟
یحیی کلنگ را از دست مریم گرفت و روی زمین انداخت دادی زد سوار ماشینش شد و به سمت شهر حرکت کرد.
سه شنبه ۵ آبان ۱۴۰۵
