ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۱۷ روز پیش

یکی من،یکی تو قسمت سی و یک

یحیی که چای را در نعلبکی می‌خورد، مریم گفت: «ناپلئونی گرفتی؟»

یحیی گفت: «آره، تو ماشینه. می‌خوای برم بیارم؟»

مریم گفت:

یحیی گفت: «آره، تو ماشینه. می‌خوای برم بیارم؟»

مریم گفت: «نه، سوئیچ بنداز، خودم برم بردارم. فقط یک کیسه کاهی پشتت هست می بینیش، ببین چه داره توش.»

یحیی رفت و کیسه را باز کرد. توش یک مینی‌کلنگ بود.

یحیی گفت: «باز کلنگ! مریم، دوباره نقشه کشیدی برام؟»

یحیی کلنگ را انداخت روی زمین. مریم کلنگ را برداشت و شروع کرد به زدن به دیوار.

یحیی دید از پیشونی مریم عرق می‌ریزه. گفت: «بذار خودم بیام، دخترهٔ خیره‌سر!»

آمد و کلنگ را از مریم گرفت. مریم سریع رفت طرف ماشین.

یحیی در ماشین را باز کرد و یک جعبه شیرینی از ماشین بیرون آورد. این دفعه یحیی بود که عرق می‌ریخت و نفسش گرفته بود.

مریم یک دانه شیرینی پشتش گرفت و آمد کنار یحیی. شیرینی را جلوی دهانش گرفت و گفت: «دهنتو باز کن!»

یحیی دهانش را باز کرد. مریم با صدای بلند گفت:

«یه ناپلئونی من، یک کلنگ تو!»

۶
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید