یحیی که چای را در نعلبکی میخورد، مریم گفت: «ناپلئونی گرفتی؟»
یحیی گفت: «آره، تو ماشینه. میخوای برم بیارم؟»
مریم گفت:
یحیی گفت: «آره، تو ماشینه. میخوای برم بیارم؟»
مریم گفت: «نه، سوئیچ بنداز، خودم برم بردارم. فقط یک کیسه کاهی پشتت هست می بینیش، ببین چه داره توش.»
یحیی رفت و کیسه را باز کرد. توش یک مینیکلنگ بود.
یحیی گفت: «باز کلنگ! مریم، دوباره نقشه کشیدی برام؟»
یحیی کلنگ را انداخت روی زمین. مریم کلنگ را برداشت و شروع کرد به زدن به دیوار.
یحیی دید از پیشونی مریم عرق میریزه. گفت: «بذار خودم بیام، دخترهٔ خیرهسر!»
آمد و کلنگ را از مریم گرفت. مریم سریع رفت طرف ماشین.
یحیی در ماشین را باز کرد و یک جعبه شیرینی از ماشین بیرون آورد. این دفعه یحیی بود که عرق میریخت و نفسش گرفته بود.
مریم یک دانه شیرینی پشتش گرفت و آمد کنار یحیی. شیرینی را جلوی دهانش گرفت و گفت: «دهنتو باز کن!»
یحیی دهانش را باز کرد. مریم با صدای بلند گفت:
«یه ناپلئونی من، یک کلنگ تو!»