یحیی یه مشت روی شیشه جلوی ماشین کوبید و گفت: «دختره چقدر ناز میکنه! خوبه خانم دکتر نیست؛ اگه بود که با شاه هم عسل نمیخورد. کاش اینقدر تلخ نبود، عسل بانو بود! حالا میریم ده، هرچی بادا باد، شاید شد. ایشالا مبارک بادا!»
فقط پانصد متر با زمینش فاصله داشت که دید وسط راه یک نفر در راه ایستاده خیلی هم بی خیال و مستحکم . یحیی سرعتش را کم کرد. یک قدم بیشتر با طرف فاصله نداشت که تونست ترمز بزنه . یحیی سرش را از شیشه بیرون آورد تا بدوبیراه بگوید که مریم گفت: «متأسفانه منم، یحیی جان! نمیتونی فحش بدی.»
یحیی دندانهایش را روی هم فشار داد و گفت: «تو خجالت نمیکشی؟ داشتم سکته میکردم!»
مریم گفت: «حالا که سر و مر و گنده پیش من وایستادی، عیب نداره بزرگ میشی یاد میره یحیی جان برو سر زمین منم میام .»
یحیی گفت: «یعنی تو نمیای؟»
«چرا میام، ولی الان نه، یحیی جان.»
یحیی که سر زمین رفت، دید پدر مریم، حاج عباس، آمده است. جلوی ماشین آمد و گفت: «آقای دکتر، فرش انداختیم. میخوایم دور هم باشیم. دوست داشتیم شما هم باشید.»
یحیی گفت: «حالا چرا اینجا؟ مگه جا قحطی بود آخه ؟»
حاج عباس گفت: «اصل دورهمیه اینجا، اونجا بهانه است، دکتر جان.»
دکتر یحیی رفت و با مادر مریم سلاموعلیکی کرد و روی فرش نشست. حاج عباس هم آمد کنار یحیی نشست.
یحیی گفت: «شیرینی تو ماشینه، خراب نمیشه تا بریم ده؟»
حاج عباس گفت: «قرار نیست شیرینیها بره ده؛ همینجا ترتیبش رو میدیم.»
یحیی گفت: «ما سه نفر ده کیلو شیرینی میخوریم آخه؟»
حاج عباس لبخندی زد و گفت: «ول کن شیرینی رو، باباتم، خدا بیامرزه، همینطور گیر بود.»
خون یحیی از حرف حاج عباس به جوش آمد، ولی یکدفعه مریم را دید که با یک کتری سیاه به زمین نزدیک میشد. اما لحظهای ایستاد. در همین لحظه حاج عباس گفت: «عروسخانم، چای آتیشی رو بیار.»
مریم با یه سینی چای جوشیده آتیشی آمد و سینی را جلوی یحیی گرفت. مثل این فیلمهای ایرانی رفته بود تو فاز خجالت و سرش را انداخته بود پایین.
یحیی چای را برداشت و داغداغ خواست بخوره که مریم گفت:
«مگه من مُردم، یحیی جان، که تو بخوای سر خود چای داغ بخوری، سرطان معده بگیری؟»
یحیی گفت: «آخه الان وقت سرطانسرطان گفتنه؟»
مریم لبخندی زد و گفت: «پیشگیری بهتر از سرطانه، یحیی جان.»
یحیی گفت: «باشه، من حریف زبون تو نمیشم.»
دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵