یحیی انگار پایش به ده باز شده بود. عصر یک روز تابستانی دوباره به ده رفت. باز هم همه نگاهش کردند، ولی او بیاعتنا وارد روستا شد.
کمی جلوتر که رفت، چشمش به دعوایی افتاد. چه دعوایی! دو نفر سر ده دقیقه آب بیشتر که غلامحسین از سهمش برداشته بود، به جان هم افتاده بودند. مریم و اعضای شورای ده هم آنجا ایستاده بودند و سعی میکردند دعوا را تمام کنند.
حسینعلی که از دست غلامحسین عصبانی بود، بیلش را بلند کرده بود تا او را بهخاطر آبی که بیشتر از سهمش گرفته بود، تنبیه کند. صدای داد و فریادشان بالا گرفته بود و چیزی نمانده بود که حسینعلی بیل را بر سر غلامحسین بکوبد.
مریم که دید ممکن است اتفاق بدی بیفتد، خودش را میان آن دو انداخت تا جلوی حسینعلی را بگیرد. اما در همان لحظه، وقتی حسینعلی بیل را پایین آورد، دستهٔ بیل به سر مریم خورد.
ضربه چندان محکم نبود، اما مریم تعادلش را از دست داد و روی زمین نشست. سرش گیج میرفت و نمیتوانست بهراحتی بلند شود.
همه دورش جمع شدند. یکی گفت:
ـ برداریم ببریمش بیمارستان!
یکی گفت :نمی خواد طوریش نشده که بابا
در همین لحظه، مش نادر که یحیی را دیده بود، با صدای بلند گفت:
ـ بیمارستان برای چی؟ میخواید ببریدش شهر؟ دکتر با پای خودش اومده ده! دکتر یحیی رو بیارید اینجا!
چند نفر بهسرعت رفتند و یحیی را بالای سر مریم آوردند.
یحیی کنار مریم نشست و نگاهی به او انداخت. بعد گفت:
ـ چیزی نیست. یه کمی یخ بذارید روی سرش.
مریم که چشمش به یحیی افتاد، با وجود اینکه هنوز سرش گیج میرفت، لبخندی زد.
دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵