
حاج حمید چیزی نمیگفت و به حرفهای دکتر یحیی و مریم گوش میکرد. کار که به جملهی یحیی رسید که گفت «یاد خاطرههای بچگیم افتادم»، قهقههای زد و رو به دکتر یحیی کرد و گفت:
ـ چقدر بچه که بودی مریم رو دوست داشتی! حالا چی؟
یحیی گفت:
ـ حاج حمید، کدوم دوست داشتن؟ قصه فقط قصهی زمینه.
حاج حمید خیرهخیره به یحیی زل زد و گفت:
ـ البته کسر شأن شما شده که از دهات زن بگیری!
ـ راست میگی، داستان زمینه.
یحیی از جایش بلند شد و بیخداحافظی خواست از خانه بیرون برود. حاج حمید فهمید چه کار بدی کرده.
ـ دکتر، من که چیزی نگفتم!
یحیی گفت:
ـ منو پیش دختر مردم سکهی یه پول کردی. فضولی هم حدی داره، پدرجان!
بعد در را باز کرد و از خانه بیرون رفت.
چند لحظه کنار یک سکوی سنگی نشست؛ انگار منتظر فرصتی بود.
مریم هم از خانهی حاج حمید بیرون آمد. تندتند راه میرفت که یحیی جلویش را نگیرد، اما یحیی بلند گفت:
ـ مریم!
مریم ایستاد و برگشت.
ـ هیس! مریم و زهرمار! مگه من چیکارهی توام که اسم کوچیکمو صدا میکنی؟
یحیی گفت:
ـ الان که هیچکاره، ولی بچگیهامون...
مریم یک نگاه تند به یحیی کرد و گفت:
ـ ببینین، الان دیگه ما بچه نیستیم.
یحیی نگاهی به آسمان کرد و گفت:
ـ کاش هیچوقت بزرگ نشده بودم.
مریم گفت:
ـ خب، دیگه الان دکتر نبودی.
یحیی نگاهی به او انداخت و گفت:
ـ خب، نبودم. عین تو.
مریم خندید و گفت:
ـ یعنی تو با این همه یال و کوپال میخوای عین من باشی؟
یحیی خندید و گفت:
ـ مگه تو کم آدمی هستی، خانم دهیار؟
مریم لبخندی زد و راه افتاد. یحیی هم دنبالش رفت.
پایان پست پانصد و پنجاه و دو
پنجشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی