
۲۲ سال پیش، درست در چنین روزی، جمعه ۹ آبان ۱۳۸۲، پسری از شدت عصبانیت دستش را بر شیشهای کوبید.
تاندون دستش برید، و خون همه جا را گرفت. روزی بود که در حافظهی خانواده ماندگار شد.
او با پدرش بر سر رفتن یا نرفتن به مدرسه درگیر شده بود. دلش نمیخواست برود. محیط مدرسه برایش دیگر قابل تحمل نبود، اما پدرش اصرار داشت — شاید از سر دلسوزی، شاید از لجاجت. جدالی کوچک، اما پر از خشم. و نتیجه؟ زخمی تا ابد.
آن روز خانه پر از اضطراب شد. پدر، که میخواست پسرش را به مدرسه ببرد، این بار مجبور شد او را به بیمارستان ببرد. دکتر بخیه زد، و شب، پسر از شدت درد گریه میکرد. خانواده هم همراهش اشک میریختند.
سالها بعد، وقتی ازدواج کرده بود، کسی از او پرسید:
«دستت چرا اینطور شده؟»
لبخند تلخی زد و گفت: «سوخته است...»
اما در دلش میدانست این زخم، یادگاری است از روزی که هم خودش و هم پدرش نتوانستند خشمشان را مهار کنند.
حالا که بیستودو سال از آن روز گذشته، هنوز جای بخیهها روی دستش مانده است؛ نه بهعنوان نشانهی درد، بلکه بهعنوان یادآوری.
یادآوری اینکه گاهی فقط کمی صبر، کمی گفتوگو و کمی درک، میتواند جلوی فاجعهای بزرگتر را بگیرد
جمعه ۹ آبان ۱۴۰۴
۲۲ سال بعد از روز تلخ
.