این یک نظروتحلیل شخصی است.
با احترام به روانشناسان محترم نوشته ی زیر تنها یک تجربه شخصی است وتحلیل کارشناسی روانشناسی نیست .ممکن است از نظر روانشناسی در مورد موضوعات‌مطرح شده نقد هایی وارد باشد.
گل پسرا
حقیقتش از چند روز پیش راجع به دخترم یک پست نوشتم. وقتی پسرم را می‌بینم، احساس خوبی ندارم؛ احساس می‌کنم فقط از دخترم گفته‌ام و پسرم را فراموش کرده‌ام و فقط دخترم را دوست دارم.
البته شاید شما بگویید چه آدمیه، این فقط می‌خواهد از بچه‌هایش بگوید. نه! فقط نمی‌خواهم از بچه‌های خودم بگویم؛ بلکه در این مطالبی که نوشتم سعی داشتم از یک موضوع راجع به زندگی خودم، به ماجرای کلی‌تر برسم. مثلا از داستان بچگی‌ام در دهه هفتاد می‌خواستم تصویری از کودکی در آن سال‌ها جلوی چشمانتان رونمایی شود.
اما راجع به پسرم می‌توانم این را بگویم: از کودکی فقط دختری را به عنوان بچه تصور نمی‌کردم، نه، فکر پسرش را هم کرده بودم. کودک دوران بچگی من اسمش ایمان بود. اما بعد از اینکه در سال ۹۶ در حرم امام حسین از ایشان خواستم به من فرزند دومی عنایت فرمایند ـ چون یک بچه از ما سالم به دنیا نیامد ـ عهد کردم اگر به دنیا آمد و پسر بود، نامش را (چون فرزند دیگرم زینب است) به یاد قیام امام حسین و دو پیام‌آورش، سجاد بگذارم، و اگر هم دختر بود نامش فاطمه زهرا باشد.
بعد از مدتی، خدا را شکر ما صاحب فرزندی شدیم که نامش را براساس همان عهد در حرم امام حسین علیه‌السلام، سجاد گذاشتیم. سجاد در سال ۱۳۹۷ به دنیا آمد و الان خدا را شکر می‌خواهد به کلاس دوم برود.
راجع به سجاد باید بگویم: سجاد مانند دیگر پسرها خیلی اهل رجزخواندن و غیرتی است، از نوحه‌هایی که رجز دارد خوشش می‌آید. برخلاف دخترها، پسرها خشن‌تر نسبت به دیگران برخورد می‌کنند. سجاد با اینکه ۶ سال از خواهرش کوچک‌تر است، سعی می‌کند زورش بر او غلبه دهد. البته بعضی وقت‌ها از یک حرف کوچک هم کلی ناراحت می‌شود و اینقدر گریه می‌کند که نمی‌توانی ساکتش کنی؛ دل‌نازک‌بازی هم در می‌آورد.
سجاد نسبت به خواهرش برون‌گراتر است، زودتر با بچه‌ها اخت می‌شود. انگار پسرها کمتر پیچیدگی دارند و قابل فهم‌ترند ـ یا بچه‌های من اینطورند، به‌هرحال تجربه من است. سجاد نسبت به رفتن مهمان‌هایی که از شهر به روستا می‌آیند و بعد از چند روز می‌خواهند برگردند، کمتر دلتنگی نشان می‌دهد. همچنین موقعی هم که به مسافرت، مثلا به تهران پیش عمه‌ها و عموهایش و مادربزرگ و پدربزرگ‌هایش می‌رود، راحت‌تر بعد از چند روز با قضیه برگشتن از مسافرت و جداشدن از فامیل کنار می‌آید.
اینها را گفتم تا بدانیم دختر و پسر دارای تفاوت‌هایی هستند، ولی وجودشان برای ادامه بقای انسان ضروری است. دخترها احساسات بیشتری نسبت به پسران دارند و پسرها از احساسات گریزانند. پسرها رشد عقلی دیرتری دارند، پیچیدگی کمتری نسبت به دختران دارند و انگار در بخشیدن خساستشان بیشتر است. مثلا سجاد اگر بخواهی چیزی برای خوردن خودت بگیری، سخت‌تر از دخترم به ما می‌بخشد.
خلاصه اینکه بیاییم هر جنس را مثل خودش بشناسیم و رفتارمان را مثل آن تنظیم کنیم. اگر از پسر توقع داشته باشیم که سرشار از احساسات باشد، انتظار بی‌جایی است. اینها که از پسرم گفتم، اقتضای طبیعت اوست و از دختر هم همان چیزی است که خدا در درونش گذاشته.
مشکل اینجاست که در زمانه ما می‌خواهیم پسرها را دختر و دخترها را پسر ببینیم، ولی این با ذاتشان سازگار نیست. و شد آنچه اکنون شد: یک معجونی از شخصیت ناموزون که نه معلوم است دختر است یا پسر و همین تعادل را به‌هم زده است.
این عنوان «گل پسرها» هم به این دلیل است که پسرها گلی هستند اگر خصوصیات خود را حفظ کنند، و دخترها «تاج سر»ند؛ چراکه با مهربانیشان بر سر والدین جا دارند. پسرها به تبع مسئولیت‌هایی که باید برعهده بگیرند به خشونت و کمتر احساساتی بودن نیازمند هستند، ولی دختران نیاز چندانی به اعمال خشونت ندارند.
دنیا الان را دنیای متعادل ندانید؛ دنیای قدیم که به زن‌ها ظلم می‌شد را هم تعادل ندانید. این دو جنس را خداوند مکمل زندگی بشر قرار داده است. دنیای مدرن امروز معیار حقیقت نیست، همان‌طور که دنیای دیروز هم نبود.
من پسرم را با همین خصوصیاتش دوست دارم. شما هم سعی کنید کاری کنید پسران واقعا پسر باشند و دختران، دختر.
تمام.
ممنون دوستان.
حسین تقوایی – دل‌نویسی از روستایی کوچک
