گاهی باید همه چیز را حاشا کنی، حتی اگر تماشا کرده باشی.
گاهی باید خود را پنهان کنی، حتی اگر میان خروارها خاک، طلای وجودت را پیدا کرده باشی.
گاهی باید به دوردست‌ها نظر بیفکنی، حتی اگر نزدیک‌ترین به یک ماجرا باشی.
گاهی باید با عشقت حتی ننشینی، حتی اگر با او عاشقی را معنا کرده باشی.
گاهی باید
چون ماکت ساکت باشی، حتی اگر فریاد را صدا کرده باشی.
گاهی باید سرد و بی‌روح روزگار را بگذرانی، حتی اگر محتاج گرما باشی.
گاهی باید رنجیده باشی، حتی اگر گرفتار بلا باشی.
گاهی باید پای قولت بایستی ، حتی اگر همه قول‌ها را ملغی کرده باشی.
گاهی باید در اتاقی در حبس بمانی، حتی اگر هوس کوه و صحرا کرده باشی.
گاهی باید دوباره کسی را توجیه کنی، حتی اگر او را اغنا کرده باشی.
گاهی باید در خودت باشی، حتی اگر آغاز یک طوفان و غوغا کرده باشی.
گاهی باید تشنه باشی، حتی اگر با تشنگی بدرود دنیا کرده باشی.گاهی باید چشمانت چون ابر بهاری ببارد، حتی اگر مرد بودن را ادعا کرده باشی.
گاهی باید با نداری بسازی، حتی اگر همنشینی با اغنیا کرده باشی.
گاهی باید پایین مجلس بنشینی، حتی اگر پیش بالا‌نشینان جا کرده باشی.
گاهی باید قید امروز راهم بزنی، حتی اگر آهنگ فردا کرده باشی .
و گاهی باید هیچ "ای کاش" نگویی، حتی اگر آرزوهایت در باد رها کرده باشی.
گاهی باید... نمی‌دانم... گاهی باید... اصلاً گاهی باید هم نگفت چرا، چون گفتنش هم دلت را آزار می‌دهد.
هرچه هست، از این "گاهی بایدها" زیاد دارم. ولی باید بنشینم با خودم آن‌ها را شمارش کنم که حوصله‌اش را ندارم. فقط می‌دانم محکوم به "گاهی باید"م.گاهی کلیشه
مصلحت دست وپایم را می بندم ولی شاید همان هم به صلاحم باشد.
پس گاهی باید فقط سکوت می‌کنم و زندگی‌ام را منوط به این می‌کنم که گاهی باید دنیا را بپذیرم؛ هر آنچه هست.
