

و بعد از حدود ۱۰ ماه از ثبتنام در ویرگول و در حدود ۴ ماه نوشتار در این محلهی نوشتار مجازی، به شمارهی دویستم از کیبوردنگار رسیدم.
قبلاً به نوشتهها باید قلمنگار گفته میشد، ولی امروز نامی را که بیشتر به نوشتارها میتوان نام نهاد، همان کیبوردنگار یا صفحهکلیدنگار است.
اینجاست که وقتی کمی میاندیشیم، هر زدن انگشت بر دکمه، یک آجر است در ساختمانهای نگارش در این محلهی مجازی. هر چه هست، آنچه نوشته میشود نتیجهی فکر نویسندگان است و نتیجهی تحقیق و بررسی نسبت به موضوعاتی که به آن مشغول نگارش هستند.
در واقع در ویرگول میتوان نحوهی نگریستن افراد به زندگی، علایق و باورهایشان را کمی مورد تأمل قرار داد. در اینجا میتوان کمی جامعه را با تنوع افکارش شناخت.
هر چه بود، من سعی کردم آنچه در حد وسع ذهنیام بود در این ۲۰۰ پست بنویسم. حال اینها واقعاً قابل استفادهی کسی بود؟ آنهایی که خواندند قضاوت میکنند.
چند پستم را دوست نداشتم ، ولی در صفحهی انتشار جایش از پیشنویسها امنتر و زیباتر است. شاید زمانی آنها هم خوانده شوند و در بایگانی مجازی ویرگول آرشیو شوند.
همانطور که ما مقاله های ۷ سال پیش دوستان ویرگولی را می خوانیم و لذت می بریم .ما هم آجرهای اندکی در ساختمان نگارش های محله مجازی روی هم بگذاریم تا بنای زیبایی ساخته شود.
در پایان از همهی کسانی که میخوانند و دلگرمی میدهند و امیدوارم مینمایند، و البته از همهی دوستان ویرگولی که بیچشمداشت و فقط به صرف عشق به نوشتن در حال تولید محتوا هستند، قدردانی میکنم.
پینوشت:
درسته خیلی از پستها با موبایل تایپ میشوند، ولی درواقع صفحهی لمس گوشی هم نوعی صفحهکلید لمسی است. به این دلیل این نام به عنوان تیتر پست انتخاب شد.
پنجشنبه ۱۵ آبان ۱۴۰۴
پایان دویستمین کیبوردنگار ویرگولی