
پشتِ تکرارهای دیگران، شاید هشداری نهفته باشد.
انگار کسی ما را در صبحی که کاری مهم ــ مثلاً سفری در پیش ــ داریم، بارها بیدارباش گفته است.
آیا این کار ما را ناراحت میکند؟
چون گمان میبریم سفر مهممان از آزار کسی که کار و زندگیش صدا کردنِ ماست، مهمتر است؟
اما در زندگی، همیشه کاری مهم داریم و شاید سفری مهمتر.
کمی تأمل کنیم؛
هر تکرارکنندهای، هر اصرارکنندهای، و هر انذار و پنددهندهای الزاماً دشمن ما نیست.
احتمالاً همانها خیرخواه ما هستند؛
حتی اگر خودشان عامل به گفتههایشان نباشند.
با این حال، دقت به فحوای سخنشان میتواند نکاتی آموزنده در خود داشته باشد.
خودمان را از شنیدن محروم نکنیم.