
من میخواهم کمی آرام باشم.
خستهام از مقایسه کردن خودم با دیگران، از تلاش برای رسیدن به جایی که آنجا احساس کنم از دیگران کمتر نیستم؛
ولی نمیدانم چرا چیزی درونم میگوید اگر مثلاً بهجای ۱۰ تا گوسفند، ۱۰۰ تا گوسفند داشتی و مشغول بودی، حتماً آدم ارزشمندتری بودی،
یا اگر هر روز به کارگری میرفتی، باارزشتر بودی.
اما چه کنم؟
توانم محدود است و نمیتوانم، و از گفتنش هم نمیتوانم ابایی داشته باشم.
همیشه اینطور بوده.
دلم میخواست کاری بکنم، تغییری بدهم،
یا ندانستم آن تغییر چیست، یا نتوانستم آن را انجام دهم.
از بعضی کارها فرار کردم، قبول دارم،
ولی از همهی کارها نه؛
تنبل تا حدی هستم.
من پول را برای خودِ پول نمیخواهم؛
میخواهم اوضاع زندگیام خوب شود،
بیشتر برای این میخواهم که نگویند «چرا اینقدر در خانه مینشینی و تنبلی»،
و من احساس بیهودگی نکنم.
دلم میخواهد به جایی برسم که حرف مردم برایم اهمیت نداشته باشد،
ولی مگر درد ۳۹ ساله را میشود بهراحتی رفعورجوع کرد؟
دیشب کسی کامنتی برای من نوشته بود که:
«چرا اوقات خودت را به نوشتن در مجازی صرف میکنی؟ بیا و دنبال پول درآوردن باش.»
دوست دیگری میگفت:
«تو با گفتن حالات روحیات در نوشتههایت، گداییِ دلداری میکنی.»
نمیدانم…
فقط میدانم سرگردانم،
و برای سه ماه آینده، که نه، حتی برای لحظهی بعد هم برنامهای جز خالهبازیهایی مثل نوشتن و مطالعهی کتاب ندارم.
اینها هم که پول ندارند تا به من ارزش بدهند.
حتی خانواده هم میگویند:
«مگر تو در زندگیات چه استفادهای داری؟
نوشتنت هم جز چرتوپرتنگاری نیست.»
فقط می نویسم تا کمی تب شدید حس بی ارزشی پایین بیاید. همین
دوشنبه، اول دیماه ۱۴۰۴ هجری خورشیدی