
در زمانهی هجوم خستگیها و در طوفان دلواپسیها،
و در دورهی دم و دستگاه پرشمار ارتباط، ولی آدمهای بی خط و ربط
در وقت مد بودنِ نازیدن به تجدد،حرفهای قلابی و خرافه پنداشتنِ پندارهای سنتی ولی نازنین حسابی،
در زمان آدمهای بیهویت ولی مدعیِ اصالت،
و حقیر شمردن آدمهای خوب و مقاوم ولی متهم به شرارت،
در زمانهی شعارهای پرطمطراق ولی بیدلیل،
جز پوچگرایی نمیماند برای آدم واقعی؛
همهجای این کرهی خاکی جز قفسی نیست.
و باورم این است:
رفتارهایمان جز هوسی نیست،
و انسانِ بیمعنویت جز خار و خسی نیست.
ودر خانه دلم واقعا و حتما کسی نیست.