
گاه پیش میآید که انسان – به قول معروف – با خودش درگیر است؛ پر از سرخوردگی، عقب و جلو کردن فیلم زندگی چندینسالهاش را شکست محض میبیند و خودش را در زندگی به رسمیت نمیشناسد.
گاهی حس میکند یا واقعاً تلاش لازم برای تغییر نکرده یا توان تغییر دادن خودش و اوضاع زندگیاش را نداشته است.
گاهی هم فقط به خاطر اینکه کاری پول داشته باشد، بهندرت سراغش میرود؛ یا کارهای جزئی که انجام میدهد در نظرش بیارزش جلوه میکند. در چنین لحظههایی خودش را برای جامعه و خانواده فردی اضافه و بیمصرف میبیند؛ با خود میگوید چرا مثلاً برای رفاه خانوادهاش به کارگری نمیرود، اما میداند حوصلهی شنیدن سرکوفت مردم را ندارد.یا اعصابت ضعیف است توان حرف شنیدن نداری
درونش خالی از حس اعتمادبهنفس است؛ یک خودتحقیرِ قهار و قِس علیهذا...
به یکباره عدهای میآیند که اصلاً دنیای تو را درک نمیکنند. وقتی تو در خودتی، انتظار دارند در تمام صحبتهایشان با آنها همراهی کنی و از ناراحتیهای درونت چیزی نگویی، اما خودشان سفرهی دلشان را جلوی تو تا هزار متر باز میکنند. آنها میخواهند تو به مشکلات و خواستههایشان گوش بدهی، اما هیچ توجهی به تو نکنند و فقط دست به سینه کارهایشان را انجام دهی.
دنیای تو برایشان فانتزیست؛ از درد نرسیدنها و نداشتنهای تو خبر ندارند یا انکارش میکنند. اگر سالها از درختانشان مراقبت کنی و تنها در اثر خشکسالی چند درخت خشک شود، تو مقصری. وقتی حال و حوصلهی جمع و جور کردن باغ و باغچه را نداری، میگویند چرا – آن ها درست نکردی وقتی که چند روزی خانه هستند و باغ را جنگل میبینند.تو راچنان عتاب می کنند که گویی ۴۰ سال از عمرت نگذشته و خودت پدر نیستی وهمان کودک ۱۰ ساله ای هستی که تحقیرش می کردند
وقتی میخواهی برای آرام کردن فضا و خراب نشدن رابطه کناره بگیری، بیاحترامیاش میخوانند.
وقتی شریک زندگیات میگوید «سرت چرا توی گوشی است، چرا با ما حرف نمیزنی؟» در حالی که همین ویرگول و چند نوشته، کل انگیزهی یک روزت است، میمانی که آنها را با دنیایشان درک کنی یا خودت را با خودتحقیرت و حساب و کتابهای عمر چهلسالهات. عمر و تلاشهایی که خیلیهایش در توانت نبود و ترسهایت از آینده.
هر چه هست، به نظر میرسد اینجا باید از سهم خود گذشت و دنیای دیگران را به رسمیت شناخت؛ وگرنه باید دائم دیگران را – که هیچوقت قانع نمیشوند – قانع کنی یا به تیپ و تار هم بزنی و حرمت والدین و فرزندی را به باد بدهی.
دنیای خود را محض رضای خدا به حاشیه ببر و بیخیال در خودبودن باش تا زمان به تو امکان دهد کمی با فکر عمل کنی.
این همه حرف برای این بود که بگویم: بیخود تلاش نکن؛ هیچکس دنیای تو را به رسمیت نمیشناسد.
گاهی دنیای ذهنیات را کمی فدا کن، شاید اعصابت راحتتر باشد.
این هارا نگفتم تا ازپدر ومادر بنالم فقط گفتم به خاطرشان انسان بهتر است از دنیای ذهنی خود بگذرد جای دوری نمی رود.
کاری که من امروز نکردم ولی کاش می کردم هرچند خداروشکر بخیر گذشت در حد جروبحث لفظی تمام شد.
شاید متن مقاله زیاد مهم نباشد ولی یک تجربه کوچک که هست حداقل.