بعضی وقتها جز نوشتن، آرامبخشی نیست. هیچ چیز در حال حاضر کمی آرامم نمیکند جز چند کلمه نوشتن. شاید قلم هم خودش وسیلهی ذکر خدا باشد که آدم را آرام میکند.
در ایستگاه قطار نقاب، از ایستگاههای قطار تهران–مشهد، نشستهام. شاید بگویم حوصلهام بهشدت سر رفته است. دیگر اخبار هم انگار سرگرمکننده و مشغولکنندهی دقایق ذهن نیست.
فکر کردم از سالن انتظار ایستگاه قطار بیرون بیایم، کمی هوای آزاد بخورم و چند سطر بنویسم. خودکار و کاغذی موجود نیست؛ نوت گوشی کاغذم میشود و انگشتانم خودکارم.
هر چه هست، زندگی هر لحظهاش طوری است و من در این لحظه احوالم اینگونه است. ولی انگار این نیز بگذرد، همهچیز بگذرد و...