
هر روز کانال «با ما سیاستمدار شو» را دنبال میکرد. با لمس یک دکمه، ماشینِ زمانِ کانال را به عقب برگرداند؛ او انگار به ۱۸ تیر ۱۳۹۵ برگشته بود.
اتفاقاتی را دید که دیگر تاریخ، عاقبتشان را دیده بود؛ و سیاستمدارانی را دید که امروز نیستند، یا بر صندلی قدرت نیستند، یا طعم مرگ را چشیدهاند. عکسهایی را دید که روزی برای همه تازگی داشت، ولی امروز کسی رغبت به دیدنشان ندارد.
حرفهای مدیرِ کانال، زمین تا آسمان رنگ عوض کرده بود. وعدههایی را دید که فقط روی کاغذ مانده بود. به میدانِ جنگهایی رفت که یا با ویرانی به آخر رسیدند، یا نه، امروز هم هرگز امیدی به پایانشان نیست.
آدمهای شجاع و بیباکی را دید که سر در راه کشورشان باختند. برای دیدنِ سرگذشتهای نزدیکِ دیگر، نه نیاز به کتابهای پرپیمانِ مورخان است؛ دکمهٔ جستوجوی یک کانالِ تلگرام هم کافی است.
ولی در میانِ عکسها و فیلمهای این آلبومِ مجازی، انگار من نیستم. بعد از کانال خارج شد و نوشت: «چرا من در این ده سال نبودم؟»
خب، من از بزرگان نبودم؛ شاید هم بودم، ولی زیرِ چرخدندهٔ هیاهوهای سیاستمداران گم شدم. هرچه هست، من باید فکر خودم باشم. راستی، دفترچهٔ خاطراتم را هم در همان سال ۹۵ به ماشینِ ضایعاتی فروختم.