
چرا مرا بیگانه کردی؟
دیوانه کردی، آواره کردی، بیچاره کردی...
چرا من که با تو رهیدم،
به عشقت چو باز شکاری پریدم،
به یکباره تو را کنارم ندیدم...
به یکباره پرهایم، دلم ریخت،
همه شوق پرواز،
چون غزالی فراری ز ترس از حیوان شکاری،
رفت به کناری...
آخرش هم که رفتی،
من ماندهام با خاطراتی کنارت،
و دلی که همچنان بیقرارت.
کرده به عشقت عادت،
خوشم عشقم با خیالت،
ولی دیدار به قیامت!
ولی نه... هرگز عشقت را هست جایگزینی،
که تو زیباترین عشق آسمان و زمینی.
مرا زنده کرده نوای دلنشینی،
نه دیدار به قیامت،
که دست پرمهر تو کند از پشت قلبم حمایت.
و اکنون با جسارت میگویم:
تصمیم من، نه تنها عاشقانه،
بلکه عاقلانهترین تصمیم جهان بود—
که عشقت آغاز آشتی من با زمین و زمان بود.
آغوش جهان باز به روی من شد،
بوسهباران چهره دل،
با لبان پر از لعل گل و چمن شد.