
پنجشنبهای دیگر شد؛ ۳۰ مرداد ۱۴۰۴. باورتان میشود ۵ ماه هم از چهارده صفر چهار گذشت؟ روز به روز، لحظه به لحظه، نفس به نفس میگذرد.
میخواستم از چیزی بنویسم ولی باور کن باید باور کرد: بعضی وقتها انگار ننوشتن راحتتر است. نوشتن بعضی وقتها غصهها را جلوی چشمانت میآورد؛ گذشتهات را با خوبی و بدیهایش جلوی نگاهت به رژه در میآورد. چشمانت از حسرت نداشتههایت پر میشود. وقتی ننویسی، اصلاً یادت نیست که ۳۰سال پیش درسال ۱۳۷۴چه خاطرهای داشتی یا الان که خسته از زمانهای احساس پیری میکنی.چه احساسی داری



ولی بی خیال همه چیزمثل اینکه باید بنویسم. وقتی به دست قلم میگیرم یا انگشتانم راروی دکمههای کیبورد می گذارم، ساختمان نوشتهام را با آجر کلمهها میسازم. دیگر حداقل میدانم چیزی ساختهام؛ که یا زیباست یا کج و نامیزان که تا ثریا میرود دیوار کج. یا از زیبایی چشمنواز است، یا زشتیاش چشمآزار.
نوشته مثل کودکی است در خانوادهات؛ یا زیبا، زرنگ، باهوش و مؤدب است، یا برعکس اینها. ولی حداقل میدانی بچه داری و به قول بعضیها اجاقت کور نیست. آری، نوشتهها مانند بچههای انسان هستند. نوشته برای هر انسان، هویت اوست. نوشته سرریز سد احساسات خفته اوست.
نوشتن یعنی اینکه من، گرچه ناامید و خستهام، ولی ناامیدی را مینویسم، از آن فرار نمیکنم، نقش بازی نمیکنم. نوشتن یعنی اینکه من، حتی اگر ناتوان در بیان احساسات در جمع مردم هستم، باز هم ناامید نیستم. کاغذ جایی است که مخاطب مرا و حرفهایم را در تصویرش می بیند.
باید نوشت، چون چارهای نیست. اگر کوه مشکلات سنگینی میکند، چگونه باید بیان کرد تا حل و فصل شود؟ با نوشتن یا گفتن؟ نه همهچیز را میتواند گفت و نه همهچیز را میتوان از کسی شنید. حقیقتش، به خودم میگویم: از وقتی درددلهایم را مینویسم، غصهها افسردهام کرده. ولی حتی اگر این درست باشد، چارهای جز رفتن همین راه سخت نیست.
به نظر من دنیا مانند جادهای است یکطرفه. نه از آن یکطرفههایی که در قوانین راهنمایی و رانندگی است که یک طرفش به شهری میرود و طرف دیگرش دیاری دیگر را هدف گرفته. یکطرفه از آن نظر که اولش تو را در راهی گذاشتهاند و گفتهاند باید این جاده را بروی؛ با یک ماشین که جسم توست و در اختیار روحت قرار دادهاند.

تو در مقابل باید این راه را بروی تا به مقصد برسی. نمیتوانی برگردی و نمیدانی کجا مقصدت است. کسی دیگر پایان راه را تعیین میکند. اگر میان راه قصد زدن به جاده خاکی را داشته باشی، به مقصد که نمیرسی هیچ، نابود هم میشوی. باید همین جاده یکطرفه را با رعایت قوانین، احتیاط و تحمل سختی راه بروی تا به مقصدی که نمیدانی برسد.
شاید دیگران تفسیر دیگری داشته باشند و بگویند: "مثلاً من ادامه این زندگی را نمیدهم و خودم را میکشم." آیا اطمینان داریم خودکشی و زدن به جاده خاکی با رسیدنمان به مقصد، نتیجهای یکنواخت داشته باشد؟ اگر واقعاً اطمینان داریم، میتوانیم به جاده خاکی دنیا بزنیم و جاده دنیا را وداع گوییم و کلاهمان را قاضی کنیم.
این را گفتم تا پنجشنبهها و کنار رفتگان هم یادمان بیاید. این راه را خواهی نخواهی باید طی کرد تا مقصدی که به ماشین عمرمان دستور توقف دهند. یاد درگذشتگان، خداوند بیامرزد کسانی را که ماشین عمرشان دستور توقف گرفت و بیامرزد ما را زمانی که فرمان ایست به زندگی دنیایمان بدهند.

قصدم آزردن شما نبود؛ قصد اتفاقاً این بود که نوشتن کاری است که باید کرد. بر همه لازم است احوال خود را بنویسند. حتی خداوند هم گفته و واجب فرموده بعد از مرگ هم نوشتهای به نام وصیتنامه به یادگار بگذاریم.
وصیتنامه سفرنامه همین جادهای است که رفتیم. وصیت فقط برای تقسیم اموال انسان نیست؛ آنها را که قانون به زور هم که شده تقسیم میکند. وصیتنامه یعنی سفرنامه، پندنامه، دفترچه خاطرات همین جادهای که طی کردهایم.
تا به حال اینطوری به کابوس وصیتنامه فکر کردهاید؟ حتی مرگ هم اگر با اعتقاد به جهان دیگر نگاهش کنیم سفر است، و مرگ آغاز سفر است. زندگی سفر است؛ سفر خستگی دارد، گرسنگی هم شاید داشته باشد، تشنگی هم همینطور، ولی سفر است و سختیهایش.
من که امیدوارم، گرچه رضا صادقی میگفت "کاش در عین سختی بازم عاشق بمونیم"، من میگویم: در این زمانه و سختیهایش، فقط کاش میشد در عین سختی باز در جاده بمانیم.

ببخشید اگه حالتون بد شد ولی منظورم اینکه ما محکوم به ادامه راهیم پس بهانه گیری نکنیم وسرمان به راهمان باشد
حالم همین بود که عرضتان شد
ببخشید اگر غم فرضتان شد
ا
در این لحظه ولی بازهم امیدوارم.