
گفتم چه چیزی بنویسم، طبق عادت هر روزه.
دیدم چیزی ندارم جز قصههای تکراری،
جز حرف ازبیماری،
جز از حرف از خودِ حقیرانگاری،
جز احساس بیقراری،
جز گفتن از زخمهای کاری،
جز ترسیدن از فرداها، از بیچارگی و نداری،
از حال نذاری که از جوهر خودکارم میچکد،
از نوشتن از خودم، خودِ بیدستاورد در شکست بیهماورد،
با یک روح تنها، سرد، و با هزاران غصه و درد.
البته چاره این نیست که در چهلسالگی هم ادای جوان بیستساله را دربیاوری،
حرفهایی که محاله بر زبان آوری،
و دلنوشتههایی که پُر سؤالاند بر صفحهی کاغذ.
پشیمان شدم از نوشتن،
و پریشان شدم از گفتن،
و در خود فرورفتم،
تا نهایت به این نتیجه رسیدم:
چارهای نیست، اعتراف کنم...
منم، مرد ۴۰ سالهی افسرده، بیمار،
از آنچه بر او گذشت از روزگار.
بی خیال باید واقعیت را پذیرفت.