ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

پشیمان شدم از گفتن ونوشتن

گفتم چه چیزی بنویسم، طبق عادت هر روزه.

دیدم چیزی ندارم جز قصه‌های تکراری،

جز حرف ازبیماری،

جز از حرف از خودِ حقیرانگاری،

جز احساس بی‌قراری،

جز گفتن از زخم‌های کاری،

جز ترسیدن از فرداها، از بیچارگی و نداری،

از حال نذاری که از جوهر خودکارم می‌چکد،

از نوشتن از خودم، خودِ بی‌دستاورد در شکست بی‌هماورد،

با یک روح تنها، سرد، و با هزاران غصه و درد.

البته چاره این نیست که در چهل‌سالگی هم ادای جوان بیست‌ساله را دربیاوری،

حرف‌هایی که محاله بر زبان آوری،

و دل‌نوشته‌هایی که پُر سؤال‌اند بر صفحه‌ی کاغذ.

پشیمان شدم از نوشتن،

و پریشان شدم از گفتن،

و در خود فرورفتم،

تا نهایت به این نتیجه رسیدم:

چاره‌ای نیست، اعتراف کنم...

منم، مرد ۴۰ ساله‌ی افسرده، بیمار،

از آنچه بر او گذشت از روزگار.

بی خیال باید واقعیت را پذیرفت.

۲۳
۱۵
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید