
میدانی؟ امروز سر خاکت نشسته بودم پدر بزرگ ندیده .کمی دعا کردم. میگویند دعا کردن سر خاک پدر و مادر مستجاب میشود؛ تو هم برای من جای پدرم هستی.
حتی پدرم هم در سال ۱۳۲۳ کودکی چهار ساله بوده و چیزی از تو به یاد ندارد؛ من که جای خود دارم.
کربلایی عبدالکریم جلمبادانی، فرزند محمد... قبل از محمد چه کسی بوده؟ هر قدر هم جستوجو کنم و هرچه بیشتر دنبال گذشته بگردم، شاید در نهایت فقط بتوانم چند نام پیدا کنم. خیلی از آدمها اگر هنر کنند، نام جد پنجمشان را میدانند؛ بقیه، نسلهای قبلتر، در هاضمه تاریخ بهسادگی هضم شدهاند.
به همین راحتی آدمهایی میآیند، نسلی از خود به یادگار میگذارند و بعد چنان در زمان گم میشوند که حتی نوههایشان هم چندان علاقهای ندارند بدانند اجدادشان چه کسانی بودهاند؛ ترک بودهاند، عرب بودهاند، خدای نکرده مغول بودهاند، یا به قول عدهای که بسیار متعصبانه دوست دارند همه اجدادشان حتماً آریایی باشند، آریایی بودهاند.
اما چه فرقی میکند؟
گذشت زمان با یک لگد، آنها را از حافظه دنیا بیرون انداخت و پاکشان کرد. چه فکرهای بیهودهای بود؛ نان و آبی نداشت.
نان و آب هم، ولی آدم های این قبرستان هم کم آب و نان نخورده بودند.