سیصد و پنجاه بار دکمهٔ انتشار را زدم.
از خاطره‌هایم گفتم،
دفتر دل‌نوشته‌هایم را با احساس پر کردم،
از تاریخ و کتاب و سیاست و مذهب نوشتم،
قافیه‌بازی کردم.
اما مهم‌تر از همه، تلاشم این بود که این نوشته‌ها خودِ من باشند.
هرچند در این محله‌های مجازی، خانهٔ زندگی هم باید حریم داشته باشد.
حالا نوبت شماست؛
بگویید آنچه دل‌تنگتان می‌خواهد.
این، سیصد و پنجاهمین پستِ من است؛
نه فقط یک عدد،
بلکه ردّی از روزهایی که نوشتم تا فراموش نشوم،
و خوانده شدم تا تنها نمانم.
حسین تقوایی
ویرگول
یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
